Ile kosztuje wniesienie pozwu frankowego? Opłata sądowa, pełnomocnik, biegły i ryzyko zwrotu kosztów

Ile kosztuje pozew frankowy?

Pozew frankowy kosztuje więcej niż tylko opłatę sądową wpisaną na formularzu wpisowym w sądzie okręgowym. Rzetelna kalkulacja obejmuje trzy odrębne grupy wydatków: opłaty sądowe (m.in. opłata od pozwu regulowana art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych), wydatki procesowe (przede wszystkim ewentualna zaliczka na opinię biegłego) oraz umowne wynagrodzenie pełnomocnika. Część z nich płaci się w dniu złożenia pozwu, część dopiero w toku procesu.

Z mojej praktyki wynika, że klienci najczęściej mylą dwie rzeczy: opłatę sądową (ustaloną ustawowo, jednakową dla każdej sprawy o tej samej wartości) oraz honorarium kancelarii (ustalane indywidualnie w umowie). To błąd, który potem prowadzi do nierealistycznych oczekiwań co do końcowej sumy wydatków. Ostateczny koszt zależy między innymi od wartości przedmiotu sporu, zakresu żądań (ustalenie nieważności, zapłata, ewentualne żądanie odfrankowienia), liczby instancji oraz tego, czy sąd dopuści dowód z opinii biegłego.

• Opłaty sądowe - opłata od pozwu (art. 13a ustawy o kosztach sądowych), ewentualna opłata od wniosku o zabezpieczenie oraz - w razie zaskarżenia wyroku - opłata od apelacji.
• Wydatki procesowe - zaliczka na opinię biegłego, koszty uzyskania dokumentów bankowych, w rzadszych przypadkach koszty tłumaczeń lub dojazdów na rozprawę poza miejscem zamieszkania.
• Wynagrodzenie pełnomocnika - honorarium radcy prawnego lub adwokata ustalone w umowie, obejmujące zwykle pierwszą instancję, a osobno wyceniane kolejne etapy (zabezpieczenie, apelacja, postępowanie po prawomocnym wyroku).
• Ryzyko kosztowe przegranej - obowiązek zwrotu przeciwnikowi niezbędnych kosztów procesu w razie niekorzystnego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego.

Zanim przejdziemy do konkretnych kwot, warto zajrzeć do naszego materiału o tym, jak przygotować pozew frankowy krok po kroku - dobrze skonstruowane żądania mają bezpośredni wpływ na wysokość opłaty sądowej i ewentualnego zwrotu kosztów.

Czy opłata od pozwu frankowego zawsze wynosi 1000 zł?

Nie. Opłata od pozwu konsumenta w sprawie o roszczenia wynikające z czynności bankowych wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1000 zł (art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Kwota 1000 zł to górny limit ustawowy, a nie stała stawka pobierana automatycznie od każdego pozwu - osiąga się ją dopiero przy odpowiednio wysokiej wartości przedmiotu sporu.

Jak oblicza się opłatę na podstawie art. 13a ustawy o kosztach sądowych?

Opłatę liczy się jako 5% od wartości przedmiotu sporu, którą powód wskazuje w pozwie i którą sąd może zweryfikować.

"Opłata stała, przewidziana dla powoda będącego konsumentem lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 1000 złotych" - Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 13a (tekst ogłoszony w ISAP/Sejm, stan prawny do zweryfikowania na dzień publikacji), 2025.

W praktyce oznacza to, że im wyższa suma dochodzona pozwem (np. suma wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych przy żądaniu zapłaty), tym wyższa opłata - do momentu osiągnięcia górnego limitu. Prawidłowe ustalenie wartości przedmiotu sporu ma więc znaczenie nie tylko dla opłaty, ale i dla właściwości sądu oraz późniejszego rozliczenia kosztów zastępstwa procesowego.

Kiedy opłata wyniesie dokładnie 1000 zł, a kiedy będzie niższa?

Mechanizm 5% osiąga ustawowy limit 1000 zł już przy wartości przedmiotu sporu rzędu 20 000 zł, a poniżej tego progu opłata jest proporcjonalnie niższa. Poniższe zestawienie ma charakter wyłącznie poglądowy - każda sprawa wymaga odrębnego ustalenia wartości przedmiotu sporu przez pełnomocnika.

Przykładowa wartość przedmiotu sporu	Opłata według 5%	Opłata faktycznie pobrana
500 zł	25 zł	30 zł (dolny limit ustawowy)
5 000 zł	250 zł	250 zł
12 000 zł	600 zł	600 zł
20 000 zł	1 000 zł	1 000 zł (górny limit ustawowy)
80 000 zł	4 000 zł	1 000 zł (górny limit ustawowy)

Widać z tego zestawienia, że przy niższych kwotach dochodzonych pozwem opłata może wynieść nawet kilkadziesiąt złotych, a nie automatycznie 1000 zł - dlatego decyzja o konstrukcji żądania (np. tylko część rat zamiast całej historii spłat) ma realny wpływ na koszt startowy sprawy.

Czy za apelację w sprawie frankowej pobierana jest osobna opłata?

Tak, wniesienie apelacji podlega odrębnej opłacie sądowej, liczonej od wartości przedmiotu zaskarżenia, a nie automatycznie powtarzającej opłatę od pozwu. Jeżeli strona zaskarża wyrok w całości, opłata może odpowiadać opłacie pierwotnej; przy zaskarżeniu częściowym liczy się ją od zakwestionowanej części rozstrzygnięcia, z zachowaniem tych samych ustawowych limitów. Dokładną kwotę należy ustalić na podstawie aktualnego brzmienia ustawy o kosztach sądowych w dniu wnoszenia środka zaskarżenia - przepisy o opłatach bywają nowelizowane. Więcej o samej procedurze znajdziesz w naszym artykule o tym, jak wygląda apelacja w sprawie frankowej.

Zwolnienie od kosztów sądowych - przesłanki i dokumenty

Osoba fizyczna, która nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny, może złożyć wniosek o całkowite lub częściowe zwolnienie od tych kosztów. Sąd ocenia sytuację na podstawie szczegółowego oświadczenia majątkowego, które trzeba złożyć razem z wnioskiem.

• Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania - urzędowy formularz składany razem z wnioskiem o zwolnienie.
• Dokumenty potwierdzające dochody - np. zaświadczenia o wynagrodzeniu, decyzje o świadczeniach, PIT za ostatni rok.
• Uzasadnienie wniosku - opis sytuacji majątkowej wskazujący, dlaczego poniesienie kosztów sądowych w pełnej wysokości naruszyłoby niezbędne utrzymanie.
• Możliwość zwolnienia częściowego - sąd może zwolnić np. tylko z części opłaty, a nie z całości.

To rozwiązanie bywa pomocne przy wysokiej wartości przedmiotu sporu, ale decyzja zawsze zależy od indywidualnej oceny sądu - nie jest to uprawnienie automatyczne.

Od czego zależy wynagrodzenie pełnomocnika w sprawie przeciwko bankowi?

Wynagrodzenie pełnomocnika w sprawie frankowej wynika z umowy zawartej z konkretną kancelarią i zależy od zakresu zleconych czynności, liczby instancji oraz przyjętego modelu rozliczenia. Może obejmować część stałą płatną na starcie, osobne stawki za kolejne etapy postępowania oraz składnik zależny od wyniku sprawy (tzw. success fee). Nie istnieje jedna rynkowa cena obowiązująca wszystkie kancelarie.

Co obejmuje honorarium kancelarii frankowej?

Przed podpisaniem umowy warto dokładnie sprawdzić, jakie czynności są w niej ujęte, bo zakres bywa bardzo różny między kancelariami.

• Analiza umowy kredytowej - ocena klauzul indeksacyjnych lub denominacyjnych pod kątem abuzywności, zwykle etap poprzedzający decyzję o pozwie.
• Sporządzenie i wniesienie pozwu - w tym skonstruowanie żądania głównego oraz żądań ewentualnych.
• Wniosek o zabezpieczenie - przygotowanie i obsługa wniosku o wstrzymanie spłaty rat na czas trwania procesu.
• Udział w rozprawach pierwszej instancji - reprezentacja na kolejnych terminach, w tym przy przesłuchaniu stron.
• Apelacja - część kancelarii wycenia ją osobno, część ujmuje w cenie pakietowej.
• Etap po prawomocnym wyroku - w tym pomoc przy rozliczeniu z bankiem po prawomocnym wyroku i wykreśleniu hipoteki z księgi wieczystej.

Z mojej praktyki wynika, że pisemne, precyzyjne ustalenie, które z powyższych punktów obejmuje uzgodnione honorarium, oszczędza potem sporów o dodatkowe płatności na kolejnych etapach sprawy.

Czym różni się honorarium kancelarii od kosztów zastępstwa procesowego?

Honorarium kancelarii to kwota ustalona umownie między klientem a pełnomocnikiem, natomiast koszty zastępstwa procesowego to kwota, o której orzeka sąd w wyroku na podstawie przepisów i oceny nakładu pracy pełnomocnika w danej sprawie. To dwa różne pojęcia, których nie należy utożsamiać.

• Honorarium umowne - swobodnie negocjowane, płatne na rzecz kancelarii niezależnie od wyniku sprawy.
• Koszty zastępstwa procesowego - kwota zasądzana od strony przegrywającej na rzecz strony wygrywającej, ustalana według właściwego rozporządzenia o stawkach dla pełnomocników.
• Różnica bywa istotna - zasądzone koszty zastępstwa procesowego często nie pokrywają w całości wynagrodzenia rzeczywiście zapłaconego kancelarii.

Zasądzenie zwrotu kosztów procesu od banku nie oznacza więc automatycznie, że honorarium zapłacone kancelarii zwróci się w całości - to jedno z zastrzeżeń, które zawsze przedstawiam klientom na etapie omawiania umowy.

Ile wynosi opłata skarbowa od pełnomocnictwa?

Za dokument pełnomocnictwa procesowego pobierana jest opłata skarbowa, której wysokość i ewentualne zwolnienia wynikają z ustawy o opłacie skarbowej - warto sprawdzić aktualne brzmienie przepisu przed złożeniem dokumentu, ponieważ stawki i zwolnienia mogą ulegać zmianom. Kwota ta jest niewielka w porównaniu z pozostałymi pozycjami kosztowymi, ale trzeba ją uwzględnić w pełnym budżecie sprawy.

Kiedy sąd może zażądać zaliczki na opinię biegłego?

Sąd może zobowiązać stronę wnioskującą o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do wpłacenia zaliczki na poczet przewidywanych wydatków związanych z tą opinią. Wysokość zaliczki zależy od zakresu zlecenia i nakładu pracy biegłego, a rzeczywisty koszt zostaje ostatecznie rozliczony po sporządzeniu opinii i wraz z całością kosztów procesu.

Czy opinia biegłego jest konieczna w każdej sprawie frankowej?

Nie, o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego decyduje sąd, oceniając, czy rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych przy konkretnych żądaniach i materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W sprawach, w których spór dotyczy głównie abuzywności klauzul umownych i skutków ich usunięcia, sąd niejednokrotnie opiera się na dokumentach bankowych i zeznaniach stron bez powoływania biegłego. W innych sprawach - zwłaszcza przy żądaniach ewentualnych związanych z przeliczeniami kursowymi - potrzeba opinii bywa oceniana inaczej. Nie da się z góry przesądzić, jak potraktuje to konkretny skład orzekający.

Jak wygląda zaliczka na biegłego i jej rozliczenie?

Zaliczka jest wpłacana na rachunek depozytowy sądu przed sporządzeniem opinii, a jej ostateczne rozliczenie następuje razem z rozstrzygnięciem o kosztach procesu w wyroku.

• Wezwanie do zapłaty zaliczki - sąd określa termin i wysokość kwoty, którą trzeba wpłacić pod rygorem pominięcia dowodu.
• Brak jednej standardowej stawki - koszt opinii zależy od zakresu zlecenia, liczby wariantów obliczeniowych i nakładu pracy biegłego, dlatego każdą kwotę należy traktować jako orientacyjną do potwierdzenia w konkretnej sprawie.
• Rozliczenie końcowe - jeżeli rzeczywisty koszt opinii przewyższy wpłaconą zaliczkę, sąd może zażądać dopłaty; nadwyżka niewykorzystanej zaliczki podlega zwrotowi.
• Wpłata zaliczki nie przesądza wyniku - to, kto ostatecznie poniesie ten wydatek, zależy od rozstrzygnięcia o kosztach procesu, a nie od tego, kto wpłacał zaliczkę w toku sprawy.

Jakie dodatkowe koszty mogą pojawić się w toku postępowania?

Poza opłatą sądową, wynagrodzeniem pełnomocnika i ewentualną zaliczką na biegłego w sprawie frankowej mogą wystąpić dodatkowe, zwykle niewielkie wydatki - ich występowanie zależy od konkretnego przebiegu sprawy i nie każda sprawa generuje wszystkie z nich.

Dokumentacja bankowa, odpisy, tłumaczenia i dojazdy

Bank zwykle wydaje historię spłat i zaświadczenie o warunkach kredytu odpłatnie lub bezpłatnie, w zależności od wewnętrznej procedury danej instytucji - tę kwestię warto sprawdzić na etapie kompletowania dokumentów potrzebnych do pozwu przeciwko bankowi. Do pozostałych możliwych wydatków należą:

• Zaświadczenie z banku o historii spłat i wysokości udzielonego kredytu - podstawowy dokument dowodowy w każdej sprawie frankowej.
• Odpisy dokumentów sądowych - koszty sporządzenia kopii i odpisów na potrzeby doręczeń.
• Koszty dojazdu na rozprawę - gdy sąd właściwy znajduje się poza miejscem zamieszkania powoda.
• Tłumaczenia dokumentów - rzadziej, ale zdarzają się przy kredytach z elementem transgranicznym.

Prywatne wyliczenia i utracony zarobek

Czasem pełnomocnik zaleca sporządzenie prywatnego wyliczenia wysokości roszczenia jeszcze przed opinią biegłego sądowego - to koszt fakultatywny, zależny od strategii przyjętej w konkretnej sprawie.

• Prywatne wyliczenie wysokości roszczenia - pomocnicze narzędzie przy formułowaniu żądania pozwu, nie zastępuje dowodu z opinii biegłego sądowego.
• Utracony zarobek za czas stawiennictwa w sądzie - dotyczy sytuacji, w których udział w rozprawie wymaga urlopu bezpłatnego lub przerwy w działalności zawodowej.

Żadnego z tych wydatków nie należy zakładać z góry jako pewnego elementu budżetu - warto je uwzględnić dopiero wtedy, gdy faktycznie występują w danej sprawie.

Kto ponosi koszty procesu po wydaniu wyroku?

Zgodnie z art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego strona przegrywająca sprawę zwraca przeciwnikowi, na jego żądanie, niezbędne koszty celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wynik rozliczenia kosztów zależy od sentencji wyroku, zakresu uwzględnionych żądań oraz przebiegu całego postępowania - nie jest to kwota z góry znana przed wydaniem orzeczenia.

Na czym polega zasada odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 KPC?

Zasada odpowiedzialności za wynik procesu oznacza, że co do zasady strona, która przegrywa sprawę, ponosi ekonomiczny ciężar kosztów postępowania poniesionych przez stronę wygrywającą.

"Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony" - Kodeks postępowania cywilnego, art. 98 (tekst jednolity ISAP/Sejm, stan prawny do zweryfikowania na dzień publikacji), 2026.

W sprawach frankowych oznacza to, że przegrana wiąże się nie tylko z brakiem uwzględnienia żądań powoda, ale i z potencjalnym obowiązkiem pokrycia kosztów zastępstwa procesowego banku oraz poniesionych przez bank wydatków, np. na opinię biegłego, jeżeli to bank o taki dowód wnioskował i sprawę wygrał.

Jak częściowe uwzględnienie powództwa wpływa na rozliczenie kosztów?

Gdy sąd uwzględnia żądania tylko częściowo, koszty mogą zostać wzajemnie zniesione albo stosunkowo rozdzielone między stronami - decyduje o tym art. 100 Kodeksu postępowania cywilnego. To sytuacja częstsza niż mogłoby się wydawać, zwłaszcza przy żądaniach ewentualnych lub sporze o część roszczenia.

• Wzajemne zniesienie kosztów - każda ze stron pokrywa własne wydatki, niezależnie od proporcji wygranej.
• Stosunkowe rozdzielenie kosztów - koszty dzieli się proporcjonalnie do stopnia, w jakim żądania zostały uwzględnione lub oddalone.
• Wyjątek z art. 102 KPC - w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może nie obciążać strony przegrywającej pełnymi kosztami, ale to wyjątek zależny od oceny sądu, a nie reguła, na której można budować kalkulację.
• Odrębność roszczeń stron - jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 6/21, roszczenia konsumenta i banku o zwrot spełnionych świadczeń traktuje się jako odrębne, co może mieć znaczenie dla konstrukcji żądań i pośrednio dla rozliczenia kosztów.

"Roszczenia stron o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu umowy kredytu, która stała się trwale bezskuteczna, mają charakter odrębnych roszczeń" - Sąd Najwyższy, uchwała składu siedmiu sędziów z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21.

Dlaczego nie warto obiecywać sobie zwrotu całego honorarium kancelarii?

Nie należy zakładać, że wygrana sprawa oznacza odzyskanie od banku pełnej kwoty zapłaconej kancelarii - to zestawienie dwóch różnych kategorii kosztów, o czym pisałam już przy okazji zastępstwa procesowego. Koszty zasądzane wyrokiem opierają się na przepisach i ocenie sądu, a nie na treści prywatnej umowy z pełnomocnikiem. W sprawach, które trafiają do naszej redakcji, powtarza się to samo pytanie: "czy bank zwróci mi wszystko, co zapłaciłem kancelarii?" - odpowiedź zależy od okoliczności sprawy i nigdy nie powinna być traktowana jako z góry przesądzona.

Jak oszacować budżet i ryzyko kosztowe przed wniesieniem pozwu?

Realistyczny budżet na pozew frankowy powinien uwzględniać osobno każdą pozycję kosztową oraz co najmniej trzy scenariusze przebiegu sprawy - zakończenie w pierwszej instancji, apelację oraz częściowe lub całkowite oddalenie żądań. Sama kalkulacja kosztów nie zastępuje analizy umowy kredytowej i historii spłat przez radcę prawnego lub adwokata.

Jakie pytania zadać kancelarii przed podpisaniem umowy?

Przed podpisaniem umowy z pełnomocnikiem warto uzyskać pisemne odpowiedzi na kilka konkretnych pytań - to pozwala uniknąć nieporozumień na późniejszym etapie sprawy.

1. Które czynności obejmuje uzgodnione honorarium - analiza umowy, pozew, zabezpieczenie, rozprawy, apelacja, rozliczenie po wyroku.
2. Kiedy powstaje obowiązek zapłaty poszczególnych składników wynagrodzenia - przy podpisaniu umowy, na starcie postępowania czy dopiero po wyroku.
3. Jak rozliczany jest składnik wynagrodzenia zależny od wyniku sprawy - od jakiej podstawy jest liczony i w jakim terminie płatny.
4. Czy cena obejmuje apelację - osobno wyceniana czy wliczona w pakiet podstawowy.
5. Kto pokrywa zaliczkę na biegłego, jeśli sąd ją nałoży - klient bezpośrednio czy za pośrednictwem kancelarii.

Jakie scenariusze uwzględnić w kalkulacji?

Poniższa lista pozycji budżetowych pomaga uporządkować kalkulację przed decyzją o złożeniu pozwu - warto rozpisać ją w formie własnej tabeli, z wariantem korzystnym i niekorzystnym dla każdej pozycji.

• Opłata od pozwu - obliczona indywidualnie według art. 13a ustawy o kosztach sądowych, maksymalnie 1000 zł.
• Opłata skarbowa od pełnomocnictwa - niewielka, ale obowiązkowa pozycja przy każdym pełnomocnictwie procesowym.
• Honorarium za pierwszą instancję - zgodnie z warunkami konkretnej umowy z kancelarią.
• Ewentualna zaliczka na biegłego - wariant do uwzględnienia, choć nie w każdej sprawie wystąpi.
• Opłata i honorarium za apelację - wariant na wypadek zaskarżenia wyroku przez którąkolwiek ze stron.
• Koszty należne bankowi w wariancie niekorzystnym - do uwzględnienia jako scenariusz ryzyka, zgodnie z art. 98 KPC.

Decyzję o złożeniu pozwu warto poprzedzić także oceną ryzyka procesowego w kontekście orzecznictwa unijnego - w wyroku C-260/18 (sprawa Dziubak) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że skutki usunięcia nieuczciwych warunków umownych trzeba oceniać z uwzględnieniem interesu konsumenta i konkretnego stosunku prawnego, a nie automatycznego założenia jednego wyniku. Warto też zapoznać się z materiałami Rzecznika Finansowego dotyczącymi sporów konsumentów z bankami przy kredytach walutowych - to źródło aktualnych, zweryfikowanych informacji o praktyce rynkowej.

Treść tego artykułu ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Wysokość opłat, kosztów zastępstwa procesowego oraz wynik rozliczenia kosztów zależą od okoliczności konkretnej sprawy - przed podjęciem decyzji o złożeniu pozwu polecam konsultację z kancelarią, która oceni umowę kredytową, dokumenty i realny budżet postępowania.

Najczęściej zadawane pytania

Czy pozew frankowy zawsze kosztuje dokładnie 1000 zł?

Nie. Opłata wynosi 5% wartości przedmiotu sporu, nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1000 zł, zgodnie z art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Górny limit osiąga się dopiero przy odpowiednio wysokiej wartości roszczenia - przy niższych kwotach opłata jest proporcjonalnie mniejsza.

Ile trzeba zapłacić za apelację w sprawie frankowej?

Apelacja podlega osobnej opłacie, liczonej od wartości przedmiotu zaskarżenia, z zachowaniem tych samych ustawowych limitów co przy pozwie. Jej dokładną wysokość ustala się indywidualnie, w zależności od tego, jaką część rozstrzygnięcia kwestionuje strona wnosząca środek zaskarżenia.

Czy sąd zawsze powołuje biegłego w sprawie frankowej?

Nie, decyzję o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego podejmuje sąd, oceniając, czy potrzebne są wiadomości specjalne przy konkretnych żądaniach pozwu i zgromadzonym materiale dowodowym. W jednych sprawach opinia okazuje się zbędna, w innych sąd uznaje ją za konieczną - nie da się tego przesądzić z góry.

Kto płaci zaliczkę na opinię biegłego?

Sąd może wezwać do wpłacenia zaliczki stronę, która wnosiła o przeprowadzenie tego dowodu. Wpłata zaliczki nie przesądza jednak ostatecznego rozliczenia - kto faktycznie poniesie ten koszt, zależy od rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w wyroku.

Czy po wygranej sprawie bank zwróci całe honorarium kancelarii?

Nie można tego zakładać. Sąd zasądza koszty zastępstwa procesowego według przepisów i oceny nakładu pracy pełnomocnika, a nie na podstawie treści prywatnej umowy z kancelarią. Zasądzona kwota bywa niższa od honorarium rzeczywiście zapłaconego pełnomocnikowi.

Co się dzieje z kosztami przy częściowym uwzględnieniu powództwa?

Sąd może wtedy wzajemnie znieść koszty między stronami albo rozdzielić je stosunkowo do wyniku poszczególnych żądań, zgodnie z art. 100 Kodeksu postępowania cywilnego. Ostateczny sposób rozliczenia zależy od tego, w jakim zakresie żądania zostały uwzględnione, a w jakim oddalone.

Czy można uzyskać zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie frankowej?

Tak, osoba fizyczna może złożyć wniosek o całkowite lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, jeżeli wykaże, że ich poniesienie naruszyłoby niezbędne utrzymanie jej i rodziny. Wymaga to złożenia szczegółowego oświadczenia o sytuacji majątkowej, dochodach i źródłach utrzymania wraz z wnioskiem.

Ile realnie może kosztować przegranie sprawy z bankiem?

Zgodnie z art. 98 KPC strona przegrywająca co do zasady zwraca przeciwnikowi niezbędne koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego banku i poniesione przez niego wydatki. Dokładna kwota zależy od wartości przedmiotu sporu, instancji, w której zapadło rozstrzygnięcie, oraz decyzji sądu - dlatego warunek ryzyka kosztowego trzeba omówić z pełnomocnikiem jeszcze przed złożeniem pozwu.

Źródła i literatura

1. Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 13a oraz art. 100-102 - Internetowy System Aktów Prawnych (ISAP), Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Kodeks postępowania cywilnego, art. 98, art. 100 i art. 102 - Internetowy System Aktów Prawnych (ISAP), Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21 - baza orzeczeń Sądu Najwyższego.
4. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 r., C-260/18 (Dziubak) - curia.europa.eu.
5. Rzecznik Finansowy - materiały dotyczące sporów konsumentów z bankami i kredytów walutowych - rf.gov.pl.

Przeczytaj również

• Co można zapłacić po przegranej sprawie frankowej? Opłaty, pełnomocnicy i ryzyko kosztowe
• Co poza odsetkiem wygranych sprawdzić przed pozwem frankowym? Dokumenty, koszty, czas i ryzyka procesowe