Czy kancelaria prowadzi sprawę samodzielnie, czy przekazuje ją innemu pełnomocnikowi? Substytucja w procesie frankowym

Substytucja w sprawie frankowej - znaczenie praktyczne

Substytucja w procesie frankowym oznacza udzielenie przez pełnomocnika głównego - radcę prawnego lub adwokata - dalszego pełnomocnictwa procesowego innemu prawnikowi, na podstawie art. 91 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego. Rzecznik Finansowy zaznacza, że w pierwszej i drugiej instancji kredytobiorca nie ma ogólnego obowiązku korzystania z pełnomocnika zawodowego, choć złożoność sporu z bankiem często za tym przemawia (źródło: Rzecznik Finansowy, 2025). Z mojej praktyki wynika, że klienci najczęściej mylą substytucję z przekazaniem sprawy innej firmie - a to dwa zupełnie różne zjawiska.

W jednej sprawie frankowej funkcjonują zwykle trzy role, które trzeba od siebie oddzielić: osoba podpisująca umowę o obsługę prawną z klientem, autor pozwu i pism procesowych oraz prawnik faktycznie obecny na sali rozpraw. Te role czasem skupiają się w jednej osobie, a czasem są rozdzielone - i samo rozdzielenie nie jest niczym niepokojącym. W kancelariach obsługujących kilkadziesiąt lub kilkaset spraw frankowych jednocześnie kolizje terminów rozpraw są normą, a substytucja bywa prostym rozwiązaniem organizacyjnym.

• Pełnomocnik główny - osoba wskazana w pełnomocnictwie podpisanym przez klienta, odpowiedzialna za strategię procesową i zgodność działań z umową.
• Pełnomocnik substytucyjny - adwokat lub radca prawny, który otrzymał dalsze pełnomocnictwo w zakresie wynikającym z dokumentu substytucji.
• Klient (kredytobiorca) - strona postępowania, której interesy oboje pełnomocnicy mają reprezentować zgodnie z udzielonym umocowaniem.
• Choroba, wyjazd służbowy lub kolizja dwóch rozpraw w tym samym dniu w różnych sądach - to typowe, praktyczne powody sięgnięcia po substytucję.
• Sama obecność innego prawnika na sali nie dowodzi ani sprzedaży sprawy, ani obniżenia jej jakości - o tym decydują inne okoliczności, opisane w dalszych sekcjach.

Pełnomocnik główny, pełnomocnik substytucyjny i klient

Zależność między tymi trzema podmiotami opiera się na dwóch odrębnych dokumentach: pełnomocnictwie procesowym udzielonym przez klienta oraz - jeśli doszło do substytucji - pełnomocnictwie dalszym udzielonym przez pełnomocnika głównego. Warto sprawdzić pełnomocnictwo w sprawie frankowej, zanim podpisze się jakikolwiek dokument, ponieważ to on wyznacza granice działania obu prawników.

Czym substytucja różni się od wewnętrznego podziału pracy w kancelarii?

Substytucja to formalne umocowanie procesowe wobec sądu, podczas gdy wewnętrzny podział pracy - na przykład prawnik analizujący dokumenty i osobny zespół przygotowujący pisma - jest kwestią organizacji kancelarii, niewidoczną w aktach sprawy. Różnica bywa istotna: podział pracy nie wymaga ujawnienia w sądzie, natomiast substytucję sąd i strona przeciwna widzą w dokumentach procesowych.

Podstawa prawna i zakres dalszego pełnomocnictwa

Pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu - wynika to wprost z art. 91 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego (Sejm RP, 1964, stan prawny do sprawdzenia przed publikacją). Nie oznacza to jednak, że każda substytucja jest automatycznie skuteczna i wystarczająca w danej sprawie - trzeba zbadać treść konkretnego dokumentu pełnomocnictwa oraz umowę łączącą klienta z kancelarią.

"Pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu" - art. 91 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 1964 (stan prawny sprawdzony przed publikacją).

Zakres, w jakim substytut może działać, nigdy nie może być szerszy niż zakres pełnomocnictwa głównego. Jeśli pełnomocnictwo klienta ogranicza umocowanie do konkretnej instancji albo wyłącza określone czynności, substytut dziedziczy te same ograniczenia. To dlatego lektura oryginalnego dokumentu pełnomocnictwa - a nie tylko zapewnień telefonicznych - jest krokiem, którego nie warto pomijać.

• Treść pełnomocnictwa głównego - określa, czy i w jakim zakresie dopuszczono udzielenie dalszego umocowania.
• Umowa z kancelarią - reguluje zobowiązania wobec klienta niezależnie od zakresu pełnomocnictwa procesowego wobec sądu.
• Przepisy zawodowe - ustawa o radcach prawnych (art. 21) oraz Prawo o adwokaturze określają zasady wykonywania zawodu i organizacji zastępstwa (status obu regulacji w tej części wymaga weryfikacji przed publikacją wobec zmian przepisów wykonawczych).
• Status osoby przyjmującej substytucję - musi to być adwokat lub radca prawny uprawniony do występowania w danej sprawie, a nie dowolny współpracownik kancelarii.

Jak art. 91 pkt 3 KPC określa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa?

Artykuł 91 pkt 3 KPC wskazuje, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu - bez konieczności odrębnego, każdorazowego potwierdzenia przez klienta. To uprawnienie ustawowe, ale w praktyce jego zastosowanie ocenia się razem z treścią konkretnego dokumentu pełnomocnictwa i ewentualnymi zastrzeżeniami umownymi (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, 1964).

Znaczenie treści pełnomocnictwa oraz umowy z kancelarią

Dwa identyczne pod względem prawnym pełnomocnictwa mogą prowadzić do różnych skutków praktycznych, jeśli umowa z kancelarią inaczej opisuje obowiązki informacyjne wobec klienta. Dlatego przed podpisaniem warto przeczytać umowa z kancelarią frankową w całości, zwracając uwagę na zapisy dotyczące zastępstw i komunikacji.

Jakie czynności może wykonywać substytut w procesie frankowym?

Substytut w sprawie frankowej może wykonywać czynności procesowe mieszczące się w granicach udzielonego mu umocowania - od udziału w rozprawie, przez składanie oświadczeń, po podpisywanie pism, jeżeli zakres substytucji na to pozwala. Zakres bywa pełny albo zawężony do jednej czynności lub jednego terminu, co wynika z treści konkretnego dokumentu substytucji, a nie z domyślnej reguły ogólnej.

Uczestnictwo w rozprawie frankowej to więcej niż formalna obecność. Wymaga znajomości treści umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego do CHF, żądań sformułowanych w pozwie, dotychczasowych pism procesowych oraz stanowiska pozwanego banku. Bez tej wiedzy nawet prawidłowo umocowany substytut nie będzie w stanie sprawnie zareagować na pytania sądu czy wnioski pełnomocnika banku.

• Udział w rozprawie i składanie oświadczeń procesowych w granicach udzielonego pełnomocnictwa dalszego.
• Podpisywanie pism procesowych, jeżeli zakres substytucji obejmuje tę czynność.
• Zgłaszanie wniosków dowodowych i odnoszenie się do stanowiska banku prezentowanego w odpowiedzi na pozew.
• Udział w przesłuchaniu kredytobiorcy jako strony - pod warunkiem wcześniejszego przygotowania klienta niezależnie od tego, który pełnomocnik jest obecny na sali.
• Znajomość akt sprawy, w tym zaświadczeń bankowych, historii spłat i dotychczasowej korespondencji z bankiem, jako warunek sprawnego udziału w posiedzeniu.

Udział w rozprawie i przesłuchaniu kredytobiorcy

Przesłuchanie strony w sprawie frankowej bywa jednym z ważniejszych momentów postępowania, dlatego klient powinien wiedzieć wcześniej, kto konkretnie będzie obecny - a nie dowiadywać się o tym na sali. Zobacz też, jak wygląda jak wygląda pierwsza rozprawa frankowa, żeby wiedzieć, czego się spodziewać niezależnie od tego, który prawnik będzie reprezentował stronę.

Podpisywanie pism i składanie wniosków procesowych

Nie każdy substytut ma prawo podpisywać pisma procesowe - zależy to od zakresu konkretnego pełnomocnictwa dalszego. W niektórych sprawach substytucja obejmuje wyłącznie zastępstwo na rozprawie, a przygotowanie i podpisanie pism pozostaje przy pełnomocniku głównym.

Granice wynikające z pełnomocnictwa głównego

Substytut nie może wykroczyć poza to, na co pozwala pełnomocnictwo osoby, która go ustanowiła. Jeżeli klient zastrzegł w dokumencie ograniczenia - na przykład wyłączenie prawa do zawierania ugody - substytut respektuje te same granice.

Czy substytucja oznacza przekazanie sprawy innej kancelarii?

Nie musi tego oznaczać. Substytucja może dotyczyć wyłącznie jednej rozprawy, ale bywa też elementem szerszego modelu obsługi, w którym kilku prawników z tego samego zespołu na stałe zajmuje się daną sprawą - dlatego znaczenie mają wspólnie dokumenty, częstotliwość zastępstw i faktyczny podział odpowiedzialności, a nie sam fakt jednorazowego pojawienia się innego pełnomocnika (źródło: analiza własna na podstawie art. 91 pkt 3 KPC).

W praktyce spotykam dwa skrajne modele i wiele wariantów pośrednich. Pierwszy to zastępstwo techniczne - jednorazowe, wynikające z kolizji terminów, po którym sprawą nadal zajmuje się ten sam prawnik co wcześniej. Drugi to stała obsługa zespołowa, w której kilku prawników rotacyjnie uczestniczy w rozprawach, ale nad całością czuwa jedna osoba odpowiedzialna za strategię. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy nikt nie potrafi wskazać, kto faktycznie odpowiada za sprawę.

Kryterium	Zastępstwo jednorazowe	Stała obsługa zespołowa
Częstotliwość substytucji	Pojedyncza rozprawa, wyjątkowo dwie	Regularne uczestnictwo różnych prawników
Autor pozwu i pism	Zwykle pełnomocnik główny	Może się zmieniać w zespole, pod nadzorem osoby wiodącej
Znajomość akt przez substytuta	Ograniczona do jednego terminu	Powinna być pełna, niezależnie od rotacji
Osoba odpowiedzialna za strategię	Pełnomocnik główny, bez zmian	Wymaga jasnego wskazania w umowie
Typowa przyczyna	Choroba, kolizja terminów, odległość	Organizacja pracy przy dużej liczbie spraw

Zastępstwo jednorazowe na rozprawę a stałe prowadzenie postępowania

Jednorazowe zastępstwo nie zmienia struktury odpowiedzialności za sprawę - klient nadal komunikuje się z tą samą osobą, a substytut pojawia się epizodycznie. Stałe prowadzenie przez zespół to inny model organizacyjny, w którym warto wcześniej ustalić, kto odpowiada za kluczowe decyzje.

Stała obsługa sprawy przez zespół prawników

Praca zespołowa sama w sobie nie jest wadą - duże kancelarie frankowe prowadzą po kilkaset spraw jednocześnie i bez podziału zadań nie byłyby w stanie zachować terminowości. Kluczowe jest jednak, czy ktoś nadzoruje spójność strategii między kolejnymi pismami, czy pisma są przygotowywane w oderwaniu od siebie.

Jak sprawdzić, kto rzeczywiście będzie prowadził sprawę?

Odpowiedź zaczyna się od trzech pytań zadanych przed podpisaniem umowy: kto przeanalizuje umowę kredytu CHF, kto podpisze pozew oraz kto stawi się na pierwszej rozprawie. Te trzy funkcje nie muszą pokrywać się w jednej osobie, ale kancelaria powinna umieć je jednoznacznie wskazać, najlepiej pisemnie, a nie wyłącznie ustnie podczas pierwszego spotkania.

Poza rozmową wstępną warto sięgnąć do dokumentów, które już istnieją w danej sprawie lub które trzeba dopiero przygotować - to one, a nie zapewnienia handlowe, pokazują faktyczny model obsługi. Zanim skompletuje się dokumenty potrzebne do pozwu przeciwko bankowi, dobrze jest wiedzieć, kto będzie je analizował i na ich podstawie formułował żądania.

1. Poproś o wskazanie w umowie osoby odpowiedzialnej za sprawę - z imienia, nazwiska i numeru wpisu na listę radców prawnych lub adwokatów.
2. Zapytaj, czy umowa dopuszcza udział innych prawników i w jakich okolicznościach - kolizja terminów, urlop, choroba.
3. Ustal zasady informowania o planowanej substytucji - czy klient dowiaduje się przed rozprawą, czy dopiero na sali.
4. Sprawdź, kto podejmuje decyzje o zmianie żądań pozwu, cofnięciu wniosków lub zawarciu ugody.
5. Zweryfikuj, czy wynagrodzenie obejmuje postępowanie apelacyjne oraz czynności zabezpieczające, czy są to koszty dodatkowe.
6. Poproś o potwierdzenie, czy kancelaria korzysta z prawników spoza własnego zespołu i kto nadzoruje ich pracę merytoryczną.

Jakie postanowienia umowy z kancelarią wymagają szczególnej uwagi?

Szczególnej uwagi wymagają zapisy o osobie prowadzącej sprawę, zasadach zastępstwa, terminie odpowiedzi na wiadomości klienta oraz zakresie wynagrodzenia w razie apelacji. Z mojej praktyki wynika, że to właśnie brak jasnego zapisu o komunikacji - a nie sama substytucja - bywa źródłem późniejszych nieporozumień.

Pytania o autora pozwu, kontakt i udział w rozprawach

Warto zapytać wprost: kto podpisze pozew, kto odbierze telefon w sprawie pilnego pisma banku i kto stawi się na sali, jeśli termin rozprawy wypadnie za pół roku. Konkretne odpowiedzi, najlepiej potwierdzone pisemnie, są lepszym testem niż ogólne zapewnienia o „doświadczonym zespole".

Co może zrobić klient, gdy nie akceptuje ustanowionego substytuta?

Pierwszym krokiem powinno być pisemne zapytanie do kancelarii o zakres umocowania substytuta i powód jego ustanowienia - dopiero brak odpowiedzi lub odpowiedź niesatysfakcjonująca uzasadnia dalsze działania, łącznie z analizą możliwości zmiany pełnomocnika. Pochopna decyzja tuż przed terminem rozprawy lub upływem terminu na pismo procesowe może zaszkodzić samej sprawie bardziej niż sama obecność substytuta na sali.

Zmiana pełnomocnika w toku procesu frankowego jest możliwa, ale wywołuje skutki, które trzeba rozważyć razem z dokumentami konkretnej sprawy. Wypowiedzenie pełnomocnictwa staje się skuteczne wobec sądu z chwilą zawiadomienia sądu o tym fakcie - to zasada wynikająca z przepisów o pełnomocnictwie procesowym w KPC (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 94).

"Wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym" - zasada wynikająca z art. 94 Kodeksu postępowania cywilnego, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 1964.

• Wyjaśnienie sytuacji - pisemne zapytanie o zakres substytucji, powód jej ustanowienia i przewidywany czas trwania takiego rozwiązania.
• Zmiana ustaleń - renegocjacja zapisów umowy dotyczących komunikacji i osoby odpowiedzialnej za sprawę, jeśli kancelaria jest na to otwarta.
• Wypowiedzenie pełnomocnictwa - krok ostateczny, wymagający sprawdzenia terminów procesowych i skutków wobec sądu przed jego podjęciem.
• Konsultacja dokumentów - analiza umowy i pełnomocnictwa przez innego radcę prawnego lub adwokata przed podjęciem decyzji o zmianie reprezentacji.

Wyjaśnienie sytuacji, zmiana ustaleń i wypowiedzenie pełnomocnictwa

Eskalacja powinna być stopniowa - od rozmowy, przez pisemne ustalenia, po wypowiedzenie jako ostatnią opcję. Warto pamiętać, że zmiana pełnomocnika w toku sprawy frankowej, szczególnie tuż przed terminem apelacji, wymaga wcześniejszego zabezpieczenia terminów, dlatego dobrze sprawdzić wcześniej apelacja w sprawie frankowej, zanim podejmie się decyzję o zmianie reprezentacji w tej fazie postępowania.

Kiedy warto skonsultować dokumenty z innym prawnikiem?

Konsultację warto rozważyć zawsze, gdy odpowiedzi kancelarii są ogólnikowe, a klient nie potrafi ustalić, kto faktycznie zna akta sprawy. Niezależny radca prawny lub adwokat może ocenić treść pełnomocnictwa i umowy bez konfliktu interesów.

Checklista przed wyborem kancelarii do procesu frankowego

Zestaw pytań poniżej pomaga ustalić model obsługi jeszcze przed podpisaniem umowy - co jest tańsze i bezpieczniejsze niż wyjaśnianie wątpliwości w trakcie trwającego już procesu przeciwko bankowi. Dobra kancelaria nie powinna mieć problemu z udzieleniem konkretnych odpowiedzi na każde z tych pytań.

• Kto podpisze pozew i będzie widniał jako pełnomocnik ujawniony w aktach sprawy?
• Czy umowa przewiduje możliwość substytucji i w jakich okolicznościach z niej skorzystacie?
• Kto odpowiada za analizę umowy kredytu CHF i przygotowanie żądań głównych oraz ewentualnych?
• Jak wygląda kontakt przed rozprawą - czy klient poznaje nazwisko obecnego prawnika z wyprzedzeniem?
• Czy wynagrodzenie obejmuje postępowanie apelacyjne oraz wniosek o zabezpieczenie?
• Kto podejmuje decyzję o ewentualnej zmianie żądań pozwu w toku procesu?

Sygnały, które warto wyjaśnić przed podpisaniem umowy

Brak jasnej odpowiedzi na pytanie „kto konkretnie poprowadzi moją sprawę" nie musi dyskwalifikować kancelarii, ale zasługuje na dopytanie - najlepiej z prośbą o potwierdzenie pisemne, a nie tylko ustne zapewnienie podczas pierwszego spotkania.

Jak wykorzystać checklistę podczas rozmowy z kancelarią?

Najlepiej przejść przez punkty checklisty w kolejności podczas jednej rozmowy i zanotować odpowiedzi, a następnie porównać je z treścią projektu umowy przed jej podpisaniem.

Podsumowanie i klauzula informacyjna

Substytucja to instytucja procesowa uregulowana w art. 91 pkt 3 KPC, a nie synonim porzucenia sprawy przez kancelarię - jej ocena zależy jednak każdorazowo od treści konkretnego pełnomocnictwa, umowy i sposobu komunikacji z klientem. Dopuszczalność substytucji nie przesądza jakości prowadzenia procesu ani jego wyniku, dlatego żaden model reprezentacji sam w sobie nie uzasadnia obietnicy korzystnego rozstrzygnięcia sporu z bankiem.

Czego ten artykuł nie rozstrzyga

Tekst nie ocenia konkretnej kancelarii ani nie przesądza, czy w Państwa sprawie substytucja jest uzasadniona - to zależy od dokumentów, które ma Państwo przed sobą, oraz od etapu postępowania.

Kiedy warto skonsultować się z prawnikiem

Jeżeli po lekturze umowy lub pełnomocnictwa pozostają wątpliwości, warto skonsultować dokumenty z radcą prawnym lub adwokatem niezwiązanym z daną kancelarią, zanim podejmie się decyzję o podpisaniu umowy lub zmianie reprezentacji.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Ocena konkretnego pełnomocnictwa, umowy z kancelarią oraz sytuacji procesowej wymaga analizy dokumentów danej sprawy - przed podjęciem decyzji dotyczącej reprezentacji zalecana jest konsultacja z radcą prawnym lub adwokatem.

Najczęściej zadawane pytania

Czy kancelaria może wysłać na rozprawę innego prawnika niż ten, z którym rozmawiał klient?

Tak, może to być dopuszczalne, jeżeli osoba występująca przed sądem ma odpowiednie umocowanie wynikające z pełnomocnictwa dalszego. Trzeba jednak osobno sprawdzić postanowienia umowy z kancelarią, zakres pełnomocnictwa i wcześniejsze ustalenia dotyczące osoby odpowiedzialnej za prowadzenie sprawy.

Czy substytucja oznacza, że kancelaria sprzedała lub oddała sprawę?

Nie musi tego oznaczać. Substytucja może dotyczyć tylko jednej rozprawy, ale bywa też elementem szerszego modelu pracy zespołowej, dlatego o faktycznym modelu obsługi decydują łącznie dokumenty, częstotliwość zastępstw i podział odpowiedzialności za strategię procesową.

Czy klient musi podpisać osobne pełnomocnictwo dla substytuta?

Art. 91 pkt 3 KPC przewiduje, że pełnomocnictwo procesowe obejmuje z mocy prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu. Odpowiedź w konkretnej sprawie wymaga jednak zbadania treści pełnomocnictwa głównego, umowy oraz statusu osoby mającej wystąpić przed sądem.

Czy substytut może prowadzić przesłuchanie kredytobiorcy?

Pełnomocnik substytucyjny może uczestniczyć w rozprawie i wykonywać czynności mieszczące się w zakresie udzielonego umocowania, w tym być obecny przy przesłuchaniu strony. Dla klienta istotne jest, czy prawnik zna akta, żądania pozwu, stanowisko banku i przebieg przygotowania do przesłuchania.

Czy można zastrzec w umowie osobisty udział konkretnego prawnika?

Strony mogą określić w umowie sposób świadczenia pomocy prawnej, lecz skuteczność i konsekwencje konkretnego zastrzeżenia wymagają analizy całego dokumentu. Warto doprecyzować, czy zapis dotyczy wszystkich rozpraw, czynności kluczowych, czy jedynie ogólnego nadzoru nad sprawą.

Jak sprawdzić, kto jest pełnomocnikiem w sprawie frankowej?

Informacji należy szukać w pełnomocnictwach złożonych do akt, zawiadomieniach sądu, protokołach posiedzeń oraz w korespondencji z kancelarią. Sam podpis pod jednym pismem nie zawsze pokazuje pełny model prowadzenia postępowania, dlatego warto zestawić kilka źródeł naraz.

Czy można odwołać pełnomocnictwo po ustanowieniu substytuta?

Mocodawca może wypowiedzieć pełnomocnictwo, ale trzeba uwzględnić sposób i moment zawiadomienia sądu oraz zabezpieczyć bieżące terminy procesowe zgodnie z art. 94 KPC. Przed takim krokiem warto przeanalizować umowę z kancelarią i aktualny etap sprawy, najlepiej z pomocą niezależnego prawnika.

Ile trwa proces zmiany pełnomocnika w toku sprawy frankowej?

Nie ma jednego, sztywnego terminu - zależy to od etapu postępowania, bliskości najbliższej rozprawy oraz szybkości, z jaką nowy pełnomocnik zapozna się z aktami. W praktyce lepiej planować taką zmianę z wyprzedzeniem, a nie tuż przed wyznaczonym terminem czynności procesowej.

Źródła i literatura

1. Kodeks postępowania cywilnego, ustawa z 17 listopada 1964 r., art. 89-94 - Internetowy System Aktów Prawnych, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Ustawa o radcach prawnych, art. 21 - Internetowy System Aktów Prawnych, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 1982.
3. Prawo o adwokaturze - Internetowy System Aktów Prawnych, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, 1982.
4. Spór frankowy - droga sądowa i mediacyjna - Rzecznik Finansowy, baza wiedzy FAQ, 2025.
5. Sąd Najwyższy, uchwała pełnego składu Izby Cywilnej dotycząca skutków niedozwolonych postanowień umów kredytów indeksowanych i denominowanych do CHF, 2024 - orzecznictwo dostępne w bazie Sądu Najwyższego.

Przeczytaj również

• Czy opinie o kancelarii frankowej wystarczą? Jak weryfikować rekomendacje, marketing i dane pełnomocnika