Apelacja banku w sprawie frankowej - jakie zarzuty rozpoznał sąd drugiej instancji?

Mapa zarzutów apelacji banku - jak ją zbudować, zanim ocenisz sprawę

Analiza apelacji banku w sprawie frankowej ma sens tylko wtedy, gdy opiera się na konkretnym piśmie procesowym i konkretnym wyroku sądu drugiej instancji - bez tych dwóch dokumentów można mówić wyłącznie o typologii zarzutów, nie o tym, co faktycznie rozstrzygnął sąd apelacyjny w danej sprawie (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 368 i 378). Z mojej praktyki wynika, że najwięcej błędów popełniają osoby, które czytają samą sentencję wyroku i wyciągają wnioski bez sięgnięcia do uzasadnienia.

Pracując nad odpowiedzią na apelację, buduję najpierw tabelę roboczą: numer zarzutu z pisma banku, jego kwalifikacja (procesowy czy materialnoprawny), przepis powołany przez pełnomocnika banku oraz odniesienie do konkretnej strony uzasadnienia sądu pierwszej instancji. Dopiero taki układ pozwala ocenić, czy dany zarzut ma szansę zmienić rozstrzygnięcie.

Jak podzielić zarzuty apelacji banku na kategorie?

Zarzuty dzieli się na dwie główne grupy: procesowe (dotyczące przebiegu postępowania i oceny dowodów) oraz materialnoprawne (dotyczące zastosowania przepisów prawa cywilnego). W praktyce sądowej w sprawach CHF do tego dochodzi zwykle trzecia kategoria - zarzuty dotyczące rozliczenia stron po stwierdzeniu nieważności umowy, w tym potrącenia i prawa zatrzymania.

• Zarzuty naruszenia przepisów postępowania - najczęściej art. 233 § 1 KPC (ocena dowodów) oraz art. 227 KPC (fakty istotne dla rozstrzygnięcia).
• Zarzuty naruszenia prawa materialnego - najczęściej art. 385¹ KC (klauzule niedozwolone) oraz art. 58 KC lub art. 353¹ KC (zasada swobody umów).
• Zarzuty dotyczące skutków abuzywności - możliwość utrzymania umowy po usunięciu klauzuli kursowej, przedawnienie roszczeń banku.
• Zarzuty dotyczące rozliczenia - potrącenie, prawo zatrzymania, odsetki za opóźnienie.
• Zarzuty formalne - dotyczące np. wysokości kosztów procesu zasądzonych przez sąd pierwszej instancji.

Czy sam tytuł sprawy wystarczy do opisania konkretnego wyroku?

Nie. Tytuł czy sygnatura akt niosą informację o stronach i sądzie, ale nie mówią nic o treści zarzutów ani o tym, jak sąd je rozstrzygnął. Rzetelna ocena wymaga przeczytania uzasadnienia w całości, ponieważ sąd odnosi się do zarzutów w kolejności przyjętej we własnym schemacie, który nie zawsze pokrywa się z numeracją apelacji banku.

Co wyznacza granice rozpoznania apelacji przez sąd drugiej instancji?

Granice rozpoznania apelacji to zakres zaskarżenia i wnioski apelacyjne wskazane przez bank, uzupełnione o okoliczności, które sąd bierze pod uwagę z urzędu - przede wszystkim nieważność postępowania. Zgodnie z art. 378 KPC sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, biorąc jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 378).

Oznacza to praktycznie tyle, że jeśli bank zaskarżył wyrok w części dotyczącej roszczenia głównego, ale nie zakwestionował rozstrzygnięcia o kosztach procesu, sąd co do zasady nie bada tej drugiej kwestii - chyba że wchodzi w grę wada powodująca nieważność postępowania.

Jak wnioski apelacji zawężają pole działania sądu?

Wnioski apelacyjne - żądanie zmiany wyroku, jego uchylenia, czy oddalenia powództwa w całości lub w części - determinują, czego sąd może w ogóle udzielić bankowi. Bank, który wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa co do kwoty 180 000 zł, nie może liczyć na to, że sąd z własnej inicjatywy rozszerzy korzystne dla niego rozstrzygnięcie ponad ten zakres.

• Zakres zaskarżenia - bank wskazuje, w jakiej części kwestionuje wyrok sądu pierwszej instancji.
• Wnioski apelacyjne - żądanie zmiany, uchylenia lub oddalenia powództwa, ewentualnie żądanie ewentualne na wypadek nieuwzględnienia głównego.
• Zarzuty i ich uzasadnienie - każdy zarzut musi być powiązany z konkretnym fragmentem uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
• Nieważność postępowania - jedyna okoliczność badana przez sąd z urzędu niezależnie od zarzutów apelacji (art. 378 § 1 KPC).

Jak odróżnić zarzuty procesowe od materialnoprawnych w apelacji banku?

Zarzuty procesowe dotyczą sposobu prowadzenia postępowania i oceny dowodów przez sąd pierwszej instancji, natomiast zarzuty materialnoprawne dotyczą tego, czy sąd prawidłowo zastosował przepisy prawa cywilnego do ustalonego stanu faktycznego. Rozróżnienie ma znaczenie praktyczne, bo sąd odwoławczy bada je w innej kolejności i innym trybem - zarzuty procesowe rozpoznaje jako pierwsze, bo błąd w ustaleniach faktycznych rzutuje na dalszą ocenę prawną.

Kryterium	Zarzuty procesowe	Zarzuty materialnoprawne
Przedmiot zarzutu	Sposób prowadzenia postępowania, ocena dowodów, ustalenia faktyczne	Zastosowanie przepisów prawa cywilnego do ustalonych faktów
Typowy przepis	art. 233 § 1 KPC, art. 227 KPC, art. 2352 KPC	art. 3851 KC, art. 58 KC, art. 3531 KC
Kolejność rozpoznania	Rozpoznawane w pierwszej kolejności	Badane po ustaleniu, że stan faktyczny jest prawidłowy
Przykład w sprawie CHF	Kwestionowanie oceny zeznań kredytobiorcy o braku negocjacji kursu	Kwestionowanie kwalifikacji klauzuli jako abuzywnej
Skutek uwzględnienia	Może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych i ponownej oceny prawnej	Może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia bez zmiany faktów

Jak sąd ocenia zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC?

Sąd uwzględnia zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, które konkretnie dowody sąd pierwszej instancji ocenił z naruszeniem zasad logiki lub doświadczenia życiowego - samo przedstawienie własnej, odmiennej oceny materiału dowodowego nie wystarcza. To jeden z najczęściej podnoszonych, a jednocześnie najtrudniejszych do skutecznego uzasadnienia zarzutów w apelacjach bankowych.

Bank, który zarzuca naruszenie tego przepisu, musi zestawić konkretny dowód (np. fragment zeznań świadka lub zapis regulaminu kredytowania) z konkretnym fragmentem uzasadnienia, w którym sąd ten dowód ocenił. Ogólne stwierdzenie, że „sąd błędnie ocenił materiał dowodowy”, nie spełnia wymogów tego zarzutu i zwykle nie prowadzi do zmiany ustaleń faktycznych.

Jak ocenia się zarzuty dotyczące art. 385¹ KC?

Ocena zarzutów opartych na art. 385¹ KC sprowadza się do zbadania, czy postanowienie umowne dotyczące mechanizmu przeliczeniowego było indywidualnie uzgodnione, czy kształtowało prawa i obowiązki konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami oraz czy rażąco naruszało jego interesy. Bank w apelacji często kwestionuje samą kwalifikację klauzuli jako niedozwolonej albo podnosi, że kredytobiorca był świadomy ryzyka kursowego.

• Brak indywidualnego uzgodnienia - wzorzec umowny narzucony przez bank bez realnego wpływu konsumenta na jego treść.
• Sprzeczność z dobrymi obyczajami - jednostronne prawo banku do ustalania kursu bez obiektywnych, weryfikowalnych kryteriów.
• Rażące naruszenie interesów konsumenta - nierównomierne rozłożenie ryzyka kursowego między stronami umowy.
• Skutek stwierdzenia abuzywności - klauzula nie wiąże konsumenta od początku, co może prowadzić do nieważności całej umowy, jeśli bez niej umowa nie może dalej funkcjonować.

Czy sąd odwoławczy ponownie ocenia dowody zgromadzone w sprawie?

Tak, ale w ograniczonym zakresie - sąd drugiej instancji jest sądem merytorycznym i zgodnie z art. 382 KPC orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 382). Nie oznacza to jednak powtórzenia całego procesu dowodowego - sąd odnosi się do dowodów już zgromadzonych i weryfikuje, czy ich ocena przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa.

„Sąd drugiej instancji, jako sąd meriti, rozpoznaje sprawę na nowo w granicach zaskarżenia, jednak dokonuje własnych ustaleń w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku całego postępowania” - teza wywodzona z art. 382 Kodeksu postępowania cywilnego, Sejm RP, 2026.

Jak sąd traktuje dokumenty i zeznania kredytobiorcy?

Sąd odwoławczy weryfikuje, czy sąd pierwszej instancji prawidłowo powiązał treść dokumentów (umowy, regulaminu, wniosku kredytowego, oświadczenia o ryzyku kursowym) z zeznaniami kredytobiorcy dotyczącymi okoliczności zawarcia umowy. W sprawach CHF typowym punktem sporu jest to, czy podpisane oświadczenie o świadomości ryzyka kursowego rzeczywiście odzwierciedlało realne poinformowanie konsumenta, czy było jedynie formalnością.

Kiedy sąd pomija wniosek o opinię biegłego lub przesłuchanie świadków?

Sąd pomija taki wniosek, jeżeli dowód dotyczy okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia albo jeżeli strona mogła go powołać wcześniej, a nie zachodzi żadna z okoliczności uzasadniających spóźnione zgłoszenie. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje pominięcie nowych faktów i dowodów, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba ich powołania wynikła później (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 368 § 1 pkt 4 i art. 381).

• Wniosek o opinię biegłego z zakresu bankowości - często pomijany, gdy sprawa dotyczy wyłącznie oceny abuzywności klauzuli, a nie wyliczeń finansowych.
• Wniosek o przesłuchanie pracownika banku - oceniany pod kątem tego, czy świadek miał bezpośrednią wiedzę o okolicznościach zawarcia konkretnej umowy.
• Spóźnione dowody - sąd bada, czy potrzeba ich powołania powstała dopiero na etapie postępowania apelacyjnego.
• Dowody zawnioskowane „z ostrożności procesowej” - zwykle wymagają szczególnie precyzyjnego uzasadnienia, dlaczego nie zostały zgłoszone wcześniej.

Jakie znaczenie mają zarzuty dotyczące rozliczenia stron po nieważności umowy?

Zarzuty dotyczące rozliczenia stron pojawiają się dopiero wtedy, gdy sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność umowy kredytu i zastosował teorię dwóch kondykcji, zgodnie z którą każda ze stron ma samodzielne roszczenie o zwrot spełnionego świadczenia. Bank w apelacji może kwestionować zarówno samą podstawę rozliczenia, jak i sposób uwzględnienia zarzutu potrącenia lub prawa zatrzymania.

„Stronie, która w wykonaniu umowy kredytu, dotkniętej nieważnością, spłacała kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot spłaconych środków pieniężnych jako świadczenia nienależnego niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu” - Sąd Najwyższy, uchwała siedmiu sędziów III CZP 6/21, 7 maja 2021 r.

Uzupełnieniem tej linii jest uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r. (III CZP 25/22), która odniosła się do skutków usunięcia mechanizmu kursowego z umowy oraz do braku podstaw do żądania przez bank wynagrodzenia za korzystanie z kapitału w zakresie opisanym w uzasadnieniu tej uchwały (źródło: Sąd Najwyższy, III CZP 25/22, 2024).

Jak analizować zarzuty dotyczące potrącenia i prawa zatrzymania?

Potrącenie i prawo zatrzymania to dwa odrębne mechanizmy, które bank może podnosić jednocześnie, ale sąd bada je według innych przesłanek - potrącenie wymaga wzajemnej wymagalności obu wierzytelności, a prawo zatrzymania jedynie wzajemności świadczeń z umowy wzajemnej. W apelacji bank może kwestionować, że sąd pierwszej instancji błędnie ocenił skuteczność złożonego oświadczenia o potrąceniu albo nieprawidłowo uwzględnił zarzut zatrzymania przy określaniu terminu odsetek.

• Potrącenie - wymaga oświadczenia woli złożonego drugiej stronie oraz wymagalności obu wierzytelności w chwili jego złożenia.
• Prawo zatrzymania - uzależnia zwrot świadczenia przez bank od jednoczesnego zaoferowania zwrotu kapitału przez kredytobiorcę.
• Odsetki za opóźnienie - ich bieg może zostać zakwestionowany w apelacji w zależności od oceny skuteczności i momentu zgłoszenia zarzutu zatrzymania.
• Przedawnienie roszczeń banku - oceniane odrębnie i zależne od chwili, w której roszczenie banku stało się wymagalne.

Kiedy zarzut przedawnienia ma znaczenie w apelacji banku?

Zarzut przedawnienia ma znaczenie wtedy, gdy dotyczy roszczenia banku o zwrot kapitału, a nie roszczenia kredytobiorcy - to bank jest zwykle stroną zainteresowaną wykazaniem, że jego roszczenie nie uległo przedawnieniu, ponieważ w przeciwnym razie nie może skutecznie podnieść zarzutu potrącenia. Ocena zależy od ustalenia momentu wymagalności, co bywa przedmiotem odrębnych sporów w orzecznictwie.

Jak czytać uzasadnienie wyroku sądu apelacyjnego, żeby nie pomylić się co do wyniku?

Uzasadnienie wyroku sądu apelacyjnego czyta się od sentencji, przez wskazanie podstawy faktycznej przyjętej za własną lub zmienionej, aż po ocenę prawną poszczególnych zarzutów w kolejności przyjętej przez sąd - dopiero taka lektura pokazuje, które zarzuty banku zostały uwzględnione, a które oddalone i z jakich powodów. Pomijanie części dotyczącej oceny prawnej i poprzestanie na sentencji to najczęstszy błąd przy samodzielnej analizie wyroku.

Na jakie elementy uzasadnienia zwrócić uwagę w pierwszej kolejności?

1. Sentencja wyroku - wskazuje, czy apelację oddalono, wyrok zmieniono, czy sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
2. Podstawa faktyczna - informacja, czy sąd drugiej instancji przyjął ustalenia sądu pierwszej instancji za własne, czy dokonał odmiennych ustaleń.
3. Ocena zarzutów procesowych - zwykle omawiana jako pierwsza, bo wpływa na dalszą ocenę prawną.
4. Ocena zarzutów materialnoprawnych - odniesienie do art. 385¹ KC i konsekwencji stwierdzenia abuzywności.
5. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego - często pomijane, a istotne dla oceny całościowego wyniku sprawy.

Czy sąd musi odnieść się do każdego zarzutu apelacji z osobna?

Sąd powinien odnieść się do zarzutów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, ale nie ma obowiązku punktowego komentowania każdego zdania apelacji - dopuszczalne jest łączne omówienie kilku zarzutów, jeśli dotyczą tej samej kwestii prawnej. To dlatego czytanie uzasadnienia wymaga zestawienia go z pismem apelacyjnym zarzut po zarzucie, a nie poszukiwania dosłownych odpowiedzi na każdy punkt.

Jak przygotować odpowiedź na apelację banku krok po kroku?

Odpowiedź na apelację banku buduje się w kolejności przyjętej przez pełnomocnika banku w piśmie apelacyjnym, odnosząc się do każdego zarzutu osobno i wskazując dowody oraz fragmenty uzasadnienia sądu pierwszej instancji, które go podważają. Dobrze przygotowana odpowiedź to w mojej praktyce coś więcej niż polemika - to uporządkowana mapa, która ułatwia sądowi odwoławczemu ocenę sprawy.

1. Zestawienie zarzutów apelacji w tabeli roboczej z podziałem na procesowe i materialnoprawne.
2. Przyporządkowanie każdemu zarzutowi konkretnego fragmentu uzasadnienia sądu pierwszej instancji.
3. Wskazanie dowodów potwierdzających prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.
4. Odniesienie się do aktualnego orzecznictwa, w tym uchwał Sądu Najwyższego, w zakresie odpowiadającym konkretnym zarzutom.
5. Sformułowanie wniosku o oddalenie apelacji w całości albo w części oraz wniosku o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.

Warto też pamiętać, że odpowiedź na apelację nie jest jedynym pismem, jakie można złożyć na tym etapie - w niektórych sprawach uzasadnione jest wniesienie odpowiedzi na apelację banku krok po kroku uzupełnionej o dodatkowe wnioski dowodowe, jeżeli potrzeba ich powołania wynikła dopiero z treści apelacji. Przy ocenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w pierwszej instancji jest wystarczający, pomocne bywa zestawienie z dowody w sprawie frankowej, jakie sąd zwykle bierze pod uwagę w tego typu postępowaniach.

Jak sformułować wnioski co do kosztów postępowania apelacyjnego?

Wnioski co do kosztów formułuje się zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu - strona przegrywająca apelację zwraca koszty postępowania odwoławczego stronie przeciwnej, o ile sąd nie zastosuje wyjątku przewidzianego w przepisach o kosztach procesu. W odpowiedzi na apelację warto wskazać konkretną kwotę wynikającą z obowiązujących stawek, a nie poprzestawać na ogólnym sformułowaniu „zasądzenie kosztów według norm przepisanych”.

Jakie są możliwe wyniki postępowania odwoławczego w sprawie CHF?

Sąd drugiej instancji, rozpoznając apelację banku, może oddalić apelację, zmienić zaskarżony wyrok, uchylić go i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania albo - rzadziej - uchylić wyrok i umorzyć postępowanie. Podstawy tych rozstrzygnięć określają art. 385 i 386 KPC (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, art. 385-386).

Rozstrzygnięcie	Podstawa prawna	Skutek dla stron
Oddalenie apelacji	art. 385 KPC	Zaskarżony wyrok utrzymuje się w mocy, staje się prawomocny
Zmiana wyroku	art. 386 § 1 KPC	Sąd odwoławczy orzeka co do istoty sprawy odmiennie niż sąd pierwszej instancji
Uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania	art. 386 § 2 i § 4 KPC	Sprawa wraca do sądu pierwszej instancji, np. przy nieważności postępowania
Uchylenie i umorzenie postępowania	art. 386 § 3 KPC	Postępowanie kończy się bez merytorycznego rozstrzygnięcia sporu

Co dzieje się z wyrokiem po prawomocnym rozpoznaniu apelacji?

Po prawomocnym rozpoznaniu apelacji strony przechodzą do etapu rozliczenia wzajemnych świadczeń i - jeśli umowa była zabezpieczona hipoteką - do wykreślenia hipoteki z księgi wieczystej. Ten etap opisuje szerzej wpis dotyczący rozliczenie po prawomocnym wyroku frankowym, który pokazuje kolejne kroki po zakończeniu sporu sądowego.

Wynik postępowania odwoławczego zależy każdorazowo od zarzutów podniesionych w apelacji, treści akt sprawy oraz oceny sądu - nie da się go przewidzieć wyłącznie na podstawie samego tytułu sprawy czy ogólnej wiedzy o linii orzeczniczej w sprawach frankowych.

Najczęściej zadawane pytania

Czy sąd apelacyjny rozpoznaje wszystkie zarzuty banku?

Sąd rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, a nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu niezależnie od treści zarzutów. Uzasadnienie wyroku należy więc czytać łącznie z zakresem zaskarżenia i wnioskami apelacyjnymi, bo to one wyznaczają, czego sąd w ogóle mógł się zajmować.

Czy zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC oznacza ponowny proces?

Nie, sam zarzut nie prowadzi do powtórzenia całego postępowania dowodowego. Sąd drugiej instancji działa na podstawie materiału zebranego w obu instancjach i weryfikuje konkretne fragmenty rozumowania sądu pierwszej instancji wskazane przez skarżącego.

Czy bank może przedstawić w apelacji nowe dowody?

Kodeks postępowania cywilnego dopuszcza pominięcie nowych faktów i dowodów, jeżeli strona mogła je powołać wcześniej, chyba że potrzeba ich powołania wynikła później. Ocena tego, czy dany dowód jest spóźniony, zależy od uzasadnienia wniosku i okoliczności konkretnej sprawy.

Czy apelacja banku wstrzymuje prawomocność wyroku?

Tak, prawidłowo wniesiona apelacja powoduje, że zaskarżony wyrok nie staje się prawomocny w zakresie objętym apelacją. Kwestie związane z wykonalnością nieprawomocnego wyroku wymagają jednak odrębnej analizy, w tym oceny ewentualnego wniosku o zabezpieczenie.

Czy można przewidzieć wynik sprawy tylko na podstawie treści zarzutów apelacji?

Nie. Rzetelna ocena wymaga zestawienia apelacji z wyrokiem, uzasadnieniem, materiałem dowodowym i aktualnym stanem prawnym - w tym orzecznictwem Sądu Najwyższego dotyczącym rozliczeń stron w sprawach CHF. Sama liczba czy rodzaj podniesionych zarzutów niczego jeszcze nie przesądza.

Ile trwa rozpoznanie apelacji banku w sprawie frankowej?

Czas trwania postępowania odwoławczego zależy od obciążenia danego sądu apelacyjnego oraz od tego, czy sąd dopuszcza dodatkowe dowody, na przykład opinię biegłego. W praktyce bywa to od kilku miesięcy do ponad roku, dlatego trudno podać jeden uniwersalny termin bez znajomości konkretnego wydziału.

Czy warto samodzielnie pisać odpowiedź na apelację banku?

To zależy od złożoności zarzutów i wartości przedmiotu sporu, ale z uwagi na techniczny charakter zarzutów procesowych i materialnoprawnych, w praktyce rekomenduję konsultację z pełnomocnikiem prowadzącym sprawę od początku postępowania. Błędne sformułowanie odpowiedzi może ograniczyć pole argumentacji na dalszym etapie.

Źródła i literatura

1. Kodeks postępowania cywilnego - ISAP, Dz.U. 2026 poz. 468 (tekst ujednolicony), art. 233, 368, 378, 382 i 385-386.
2. Sąd Najwyższy - uchwała siedmiu sędziów III CZP 6/21, 7 maja 2021 r.
3. Sąd Najwyższy - uchwała pełnego składu Izby Cywilnej III CZP 25/22, 25 kwietnia 2024 r.
4. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, curia.europa.eu - orzecznictwo dotyczące klauzul abuzywnych w umowach kredytowych.
5. Rzecznik Finansowy - materiały dotyczące sporów konsumentów z bankami w sprawach walutowych.

Treść tego artykułu ma charakter informacyjny i przedstawia ogólną procedurę rozpoznawania apelacji w sprawach frankowych. Nie zastępuje indywidualnej porady prawnej - ocena konkretnych zarzutów apelacji banku wymaga zapoznania się z aktami sprawy, apelacją i uzasadnieniem wyroku. Zachęcam do konsultacji z radcą prawnym lub adwokatem prowadzącym sprawę przed podjęciem decyzji procesowych.

Przeczytaj również

• Co powinna zawierać apelacja w sprawie CHF? Wymogi formalne, zarzuty i wnioski apelacyjne
• Ile trwa sprawa frankowa od złożenia pozwu do prawomocnego wyroku?