Bank podnosi zarzut zatrzymania po uchwale SN III CZP 31/23 - jakie stanowisko złożyć do sądu?

Co dokładnie rozstrzygnął Sąd Najwyższy w III CZP 31/23?

Uchwała III CZP 31/23 to orzeczenie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19 czerwca 2024 r., w którym SN przesądził, że prawo zatrzymania z art. 496 Kodeksu cywilnego nie przysługuje stronie mogącej potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony (źródło: Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 31/23, 2024). Dla spraw frankowych oznacza to, że bank powołujący się na zatrzymanie musi się liczyć z zarzutem, że skoro jego roszczenie o zwrot kapitału jest jednorodzajowe z roszczeniem kredytobiorcy o zwrot rat - a więc potrącalne - to zatrzymanie mu po prostu nie przysługuje.

Z mojej praktyki wynika, że klienci często traktują tę uchwałę jak automatyczny wytrych, który sam załatwia sprawę w sądzie. To błąd. Uchwała ustala zasadę prawną, ale nie zastępuje analizy konkretnego pisma banku, konkretnej wierzytelności i konkretnego etapu procesu - a to właśnie na tym poziomie rozstrzyga się, czy zarzut zostanie oddalony, czy nie.

Jaka była data, skład orzekający i sentencja uchwały?

Uchwałę wydał 19 czerwca 2024 r. skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - najbardziej autorytatywna forma orzekania w Izbie Cywilnej, zarezerwowana dla zagadnień budzących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Sentencja brzmi w istocie tak: stronie, która może potrącić przysługującą jej wierzytelność pieniężną z wierzytelnością drugiej strony, nie przysługuje prawo zatrzymania świadczenia wzajemnego na podstawie art. 496 w związku z art. 497 KC. Skład siedmiu sędziów nadaje tej tezie wagę zbliżoną do zasady prawnej, choć formalnie wiąże wprost tylko w sprawie, w której zapadła.

Dlaczego możliwość potrącenia wierzytelności ma tu kluczowe znaczenie?

Cała konstrukcja uchwały opiera się na jednym założeniu: skoro obie wierzytelności - bankowa o zwrot kapitału i konsumencka o zwrot rat - są wierzytelnościami pieniężnymi, wymagalnymi i jednorodzajowymi, to strona ma do dyspozycji instrument prostszy i bardziej ostateczny niż zatrzymanie, czyli potrącenie z art. 498 KC. Prawo zatrzymania miało bowiem chronić stronę zobowiązaną do świadczenia niepieniężnego lub trudnego do wyegzekwowania - a w typowej sprawie frankowej taka sytuacja po prostu nie zachodzi, bo obie strony są sobie winne pieniądze. To rozróżnienie trzeba jednak wykazać na podstawie konkretnych kwot i dat wymagalności w danej sprawie, nie wystarczy samo powołanie się na tezę uchwały.

Czy bank może potrącić swoją wierzytelność wobec kredytobiorcy?

Tak, potrącenie pozostaje dla banku dostępne - uchwała III CZP 31/23 nie eliminuje instytucji potrącenia z art. 498 KC, a jedynie wskazuje, że tam, gdzie potrącenie jest możliwe, zatrzymanie staje się zbędne i niedopuszczalne. Bank może więc zamiast zarzutu zatrzymania złożyć oświadczenie o potrąceniu albo podnieść oba zarzuty jednocześnie jako ewentualne, licząc się z tym, że sąd oceni je odrębnie.

Co mówią art. 496 i 497 Kodeksu cywilnego?

Art. 496 KC przewiduje, że jeżeli wskutek odstąpienia od umowy lub jej nieważności strony mają dokonać zwrotu świadczeń wzajemnych, każdej z nich przysługuje prawo zatrzymania, dopóki druga strona nie zaofiaruje zwrotu otrzymanego świadczenia albo nie zabezpieczy roszczenia o zwrot. Art. 497 KC nakazuje stosować tę zasadę odpowiednio do rozliczeń wynikających z nieważności umowy wzajemnej (źródło: Kodeks cywilny, art. 496-497, stan prawny sprawdzony: sierpień 2026). Umowa kredytu bywa w orzecznictwie traktowana jako umowa wzajemna dla celów tych przepisów, choć i to zagadnienie było przedmiotem sporów w praktyce sądowej ostatnich lat.

Jak potrącenie różni się od zatrzymania w praktyce postępowania?

Potrącenie prowadzi do umorzenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej - jest więc mechanizmem definitywnym i rozliczeniowym. Zatrzymanie działa inaczej: nie umarza niczego, a jedynie daje uprawnionemu prawo wstrzymania własnego świadczenia do czasu zaoferowania zwrotu lub zabezpieczenia przez drugą stronę. W praktyce orzeczniczej ta różnica przekładała się na spory o to, czy zarzut zatrzymania wstrzymuje bieg odsetek za opóźnienie - i to właśnie ten wątek najsilniej ucierpiał po uchwale III CZP 31/23, bo tam, gdzie zatrzymanie jest niedopuszczalne, argument o wstrzymaniu odsetek traci grunt.

Cecha	Prawo zatrzymania (art. 496-497 KC)	Potrącenie (art. 498 KC)
Skutek	Wstrzymanie własnego świadczenia, nie umarza wierzytelności	Umorzenie wierzytelności do wysokości niższej z nich
Forma	Oświadczenie materialnoprawne, często podnoszone jako zarzut procesowy	Jednostronne oświadczenie woli doręczone drugiej stronie
Warunek zastosowania	Dotyczy zwrotu świadczeń przy umowach wzajemnych	Wymaga wierzytelności jednorodzajowych, wymagalnych i zaskarżalnych
Dopuszczalność po III CZP 31/23	Wyłączona, gdy strona może potrącić swoją wierzytelność	Nie zostało zakwestionowane przez uchwałę
Wpływ na odsetki	Sporny, oceniany indywidualnie przez sąd	Zwykle prowadzi do umorzenia roszczenia od dnia potrącenia

Jak uchwała wpływa na dopuszczalność prawa zatrzymania w sprawach frankowych?

Uchwała III CZP 31/23 nie uchyla art. 496 KC, ale zawęża krąg spraw, w których zarzut zatrzymania może w ogóle odnieść skutek - dotyczy to głównie sytuacji, gdy wierzytelność banku o zwrot kapitału i wierzytelność konsumenta o zwrot rat są potrącalne (źródło: Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 31/23, 2024). Sąd rozpoznający sprawę musi jednak najpierw ustalić, czy te wierzytelności rzeczywiście istnieją, w jakiej są wysokości i czy są wymagalne - dopiero to pozwala ocenić zarzut zatrzymania w świetle tezy uchwały.

Jak sądy powszechne stosują tezę uchwały w wyrokach po czerwcu 2024?

Praktyka orzecznicza po uchwale nie jest jednolita w każdym detalu, bo sądy różnie podchodzą do momentu, w którym ustalają możliwość potrącenia - część orzeczeń bada to na dzień złożenia oświadczenia przez bank, inne na dzień zamknięcia rozprawy. W prowadzonych sprawach obserwuję, że sądy chętniej sięgają po argumentację z uchwały, gdy bank złożył zarzut zatrzymania bez wcześniejszego oświadczenia o potrąceniu - wtedy łatwiej wykazać, że miał dostępny instrument potrącenia, z którego świadomie nie skorzystał.

Czy uchwała działa wstecz wobec spraw wszczętych przed 2024 rokiem?

Uchwała nie zmienia treści przepisów, lecz ich wykładnię - sądy stosują ją do spraw w toku niezależnie od daty wniesienia pozwu, o ile zarzut zatrzymania nie został jeszcze prawomocnie rozstrzygnięty. W sprawach, w których zapadł już prawomocny wyrok uwzględniający zatrzymanie, powołanie się na uchwałę wymaga innej ścieżki procesowej, zależnej od etapu postępowania - to zagadnienie należy każdorazowo skonsultować z pełnomocnikiem prowadzącym sprawę.

• Sąd bada najpierw istnienie i wysokość wierzytelności banku o zwrot kapitału udostępnionego kredytobiorcy.
• Sąd ustala wymagalność wierzytelności konsumenta o zwrot świadczeń nienależnych z tytułu rat.
• Sąd ocenia, czy między tymi wierzytelnościami zachodzi jednorodzajowość pozwalająca na potrącenie w rozumieniu art. 498 KC.
• Dopiero po tych ustaleniach sąd stosuje tezę III CZP 31/23 do konkretnego zarzutu zatrzymania podniesionego przez bank.

Jak zweryfikować treść oświadczenia banku o zatrzymaniu?

Weryfikację zaczyna się od ustalenia, jaki dokument bank w ogóle złożył - materialnoprawne oświadczenie o skorzystaniu z prawa zatrzymania, procesowy zarzut zatrzymania podniesiony w odpowiedzi na pozew, czy oba te pisma naraz. Rozróżnienie ma znaczenie praktyczne, bo oświadczenie materialnoprawne wywołuje skutki od chwili dojścia do adresata, a zarzut procesowy podlega ocenie sądu w toku postępowania dowodowego.

Czy oświadczenie jest stanowcze, warunkowe i prawidłowo doręczone?

Oświadczenie o zatrzymaniu bywa formułowane jako stanowcze albo jako ewentualne - złożone "na wypadek" uznania umowy za nieważną przez sąd. Warunkowy charakter oświadczenia bywa przedmiotem sporu, bo prawo zatrzymania jako prawo kształtujące nie powinno być, według części orzecznictwa i doktryny, uzależniane od zdarzenia przyszłego i niepewnego w sposób dowolny. Trzeba też sprawdzić, czy oświadczenie dotarło do kredytobiorcy w sposób pozwalający zapoznać się z jego treścią - doręczenie pełnomocnikowi procesowemu bywa kwestionowane, jeśli pełnomocnictwo nie obejmowało umocowania do odbioru oświadczeń materialnoprawnych.

Jak ocenić umocowanie osoby podpisującej oświadczenie banku?

Każde pismo banku warto sprawdzić pod kątem tego, kto je podpisał i na jakiej podstawie - pełnomocnictwo załączone do akt musi wprost obejmować umocowanie do składania oświadczeń o zatrzymaniu, a nie tylko do reprezentowania banku w procesie. Brak takiego umocowania, brak daty pełnomocnictwa albo niezgodność danych pełnomocnika z wpisem w rejestrze bywają realną podstawą do zakwestionowania skuteczności oświadczenia - niezależnie od tego, czy sąd zastosuje tezę uchwały III CZP 31/23.

• Wierzytelność banku - czy została oznaczona kwotowo i wskazana jej podstawa prawna zgodna z umową kredytu.
• Wymagalność - czy bank wykazał datę, od której jego roszczenie stało się wymagalne.
• Forma oświadczenia - czy to zarzut procesowy, oświadczenie materialnoprawne, czy oba jednocześnie.
• Warunkowość - czy oświadczenie jest stanowcze, czy złożone jako ewentualne "na wypadek" nieważności umowy.
• Umocowanie i doręczenie - czy podpisująca osoba miała pełnomocnictwo obejmujące to oświadczenie i czy dotarło ono skutecznie do kredytobiorcy.

Odpowiedź na zarzut banku powinna odnosić się do tego dokumentu punkt po punkcie, nie do samej instytucji zatrzymania w oderwaniu od akt sprawy - to jedna z tych rzeczy, które regularnie decydują o jakości pisma procesowego składanego w odpowiedzi.

Jakie znaczenie ma prawo Unii Europejskiej i wyrok TSUE C-28/22?

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 grudnia 2023 r. w sprawie C-28/22 dotyczy wykładni dyrektywy 93/13/EWG i wymogu, by krajowe mechanizmy proceduralne nie pozbawiały konsumenta skutecznej ochrony przed nieuczciwymi warunkami umownymi (źródło: TSUE, wyrok C-28/22, 2023). Dla polskich spraw frankowych oznacza to dodatkowy argument obok samej uchwały III CZP 31/23 - stosowanie prawa zatrzymania nie może w praktyce niweczyć celu dyrektywy, jakim jest odstraszenie przedsiębiorcy od stosowania nieuczciwych klauzul.

"Krajowe stosowanie instytucji prawa zatrzymania nie może pozbawiać konsumenta skutecznej ochrony wynikającej z dyrektywy 93/13/EWG, w tym prawa do odsetek za okres korzystania przez przedsiębiorcę z nienależnie pobranych świadczeń." - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok C-28/22, 14 grudnia 2023 r.

Jak połączyć argumentację unijną z tezą III CZP 31/23?

Dobre pismo procesowe nie stawia tych dwóch źródeł obok siebie przypadkowo, tylko buduje z nich jedną linię argumentacji: najpierw wykazuje na gruncie prawa krajowego, że zatrzymanie jest niedopuszczalne, bo strony mogły dokonać potrącenia, a następnie dodaje, że nawet gdyby sąd uznał inaczej, zastosowanie zatrzymania w sposób ograniczający prawo do odsetek byłoby sprzeczne z zasadą skuteczności ochrony konsumenckiej z prawa UE. Taka dwutorowość zwiększa szansę, że sąd znajdzie w aktach argument, który przekona go do konkretnego stanu faktycznego.

Czym różni się rola C-28/22 od uchwał III CZP 6/21 i III CZP 25/22?

III CZP 6/21 z 7 maja 2021 r. i III CZP 25/22 - uchwała pełnego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r. - dotyczą przede wszystkim skutków niedozwolonych postanowień w umowach kredytowych oraz zasad rozliczeń restytucyjnych między stronami po ustaleniu nieważności umowy (źródło: Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 25/22, 2024). Uchwała III CZP 31/23 jest węższa tematycznie - odnosi się wyłącznie do dopuszczalności zatrzymania przy możliwości potrącenia. Te trzy orzeczenia nie zastępują się wzajemnie, tylko razem tworzą tło, na którym sąd ocenia całość rozliczenia między kredytobiorcą a bankiem, w tym kwestię rozliczenie po unieważnieniu umowy CHF.

Jak sformułować stanowisko procesowe kredytobiorcy wobec zarzutu zatrzymania?

Stanowisko wobec zarzutu zatrzymania buduje się w czterech krokach: wniosek o nieuwzględnienie zarzutu, opis stanu faktycznego z chronologią oświadczeń obu stron, argumentacja prawna oparta na III CZP 31/23 i C-28/22, oraz wnioski dowodowe potwierdzające wysokość i wymagalność wierzytelności. Pismo, które pomija którykolwiek z tych elementów, traci na sile przekonywania niezależnie od tego, jak dobra jest sama argumentacja prawna.

Jakie elementy powinno zawierać pismo procesowe odpowiadające na zarzut?

Pismo warto otworzyć precyzyjnym wnioskiem - o nieuwzględnienie zarzutu zatrzymania jako niedopuszczalnego albo, ewentualnie, o jego oddalenie jako bezskutecznego z przyczyn formalnych. Dalej powinna pojawić się chronologia: kiedy bank złożył oświadczenie, kiedy doręczono je kredytobiorcy, jaką miało treść i formę. Kolejna część to argumentacja prawna łącząca krajowe i unijne źródła, a na końcu - konkretne wnioski dowodowe, np. o dopuszczenie dowodu z dokumentów bankowych dotyczących wysokości wypłaconego kapitału.

Jak powołać się na III CZP 31/23 i C-28/22 tak, by argument był przekonujący?

Samo wskazanie sygnatury uchwały nie wystarcza - sąd oczekuje wykazania, dlaczego teza uchwały pasuje do konkretnych wierzytelności w danej sprawie. Skuteczne pismo pokazuje kwoty: ile wynosi wierzytelność banku o zwrot kapitału, ile wierzytelność konsumenta o zwrot rat, i dlaczego są to wierzytelności jednorodzajowe oraz wymagalne w rozumieniu art. 498 KC, co - zgodnie z tezą III CZP 31/23 - wyłącza dopuszczalność zatrzymania. Dopiero taka konkretyzacja przenosi ogólną tezę uchwały na poziom realnie ocenianego stanu faktycznego.

1. Sformułuj wyraźny wniosek o nieuwzględnienie zarzutu zatrzymania wraz z uzasadnieniem prawnym.
2. Opisz chronologicznie oświadczenia stron - datę pozwu, datę oświadczenia banku, datę doręczenia.
3. Powołaj tezę uchwały III CZP 31/23 i odnieś ją do konkretnych kwot wierzytelności obu stron.
4. Dodaj argumentację z wyroku TSUE C-28/22 dotyczącą skutecznej ochrony konsumenta.
5. Zgłoś wnioski dowodowe potwierdzające wysokość i wymagalność wierzytelności banku.
6. Wskaż wpływ ewentualnego uwzględnienia lub oddalenia zarzutu na odsetki i koszty procesu.

Warto pamiętać przy tej okazji, że sam pozew i jego żądania główne i ewentualne w pozwie frankowym powinny być tak skonstruowane, by już na starcie ograniczać pole do skutecznego podniesienia zarzutu zatrzymania - dobrze przygotowane pismo wyjściowe ułatwia późniejszą obronę.

Jak zarzut zatrzymania może wpływać na odsetki i treść wyroku?

Zarzut zatrzymania, jeśli zostanie uwzględniony przez sąd, bywa wiązany z ograniczeniem odsetek za opóźnienie liczonych od zasądzonej kwoty - część orzecznictwa przyjmowała, że odsetki nie biegną za okres, w którym skutecznie podniesiono zatrzymanie, bo bank "nie pozostaje w opóźnieniu" w tym przedziale czasu. Uchwała III CZP 31/23 osłabia tę linię tam, gdzie zatrzymanie okazuje się niedopuszczalne - a to prowadzi do potencjalnie korzystniejszego rozstrzygnięcia w zakresie odsetek, choć zależy to od tego, jak sąd oceni konkretne fakty.

Jak sąd rozstrzyga, gdy bank zgłasza zarówno zatrzymanie, jak i potrącenie?

Zdarza się, że bank zgłasza oba zarzuty równolegle, jako ewentualne wobec siebie - na wypadek nieuwzględnienia jednego, wnosi o zastosowanie drugiego. Sąd wtedy bada je w kolejności logicznej: najpierw ustala, czy skuteczne było potrącenie, bo jeśli tak, wierzytelności umarzają się wzajemnie do wysokości niższej z nich i zarzut zatrzymania staje się bezprzedmiotowy w tym zakresie. Ten mechanizm bezpośrednio wpływa też na odsetki w sprawie frankowej zasądzane na rzecz kredytobiorcy.

Czy oddalenie zarzutu zatrzymania kończy rozliczenie stron?

Nie - oddalenie zarzutu zatrzymania oznacza tylko tyle, że sąd nie uwzględnił tej konkretnej podstawy do wstrzymania świadczenia banku. Nie jest to równoznaczne z pełnym rozliczeniem wszystkich świadczeń między stronami, które w praktyce często wymaga odrębnych kroków egzekucyjnych i księgowych po uprawomocnieniu się wyroku, w tym sytuacji, gdy bank nie płaci po prawomocnym wyroku dobrowolnie i konieczne staje się wszczęcie egzekucji komorniczej.

• Uwzględnienie zatrzymania - może ograniczyć bieg odsetek za okres objęty oświadczeniem banku.
• Oddalenie zatrzymania jako niedopuszczalnego - zwykle sprzyja liczeniu odsetek bez tej przerwy.
• Skuteczne potrącenie - prowadzi do umorzenia wierzytelności do wysokości niższej z nich, niezależnie od zatrzymania.
• Brak jakiegokolwiek zarzutu banku - sąd zasądza świadczenie na rzecz konsumenta bez modyfikacji odsetek z tego tytułu.

Czy uchwała oznacza automatyczne oddalenie każdego zarzutu zatrzymania?

Nie, uchwała III CZP 31/23 nie działa jak automatyczny przełącznik oddalający każdy zarzut zatrzymania zgłoszony po 19 czerwca 2024 r. Sąd bada w każdej sprawie z osobna, czy wierzytelności obu stron rzeczywiście istnieją, są wymagalne i potrącalne, a dopiero ustalenie tych okoliczności pozwala zastosować tezę uchwały do konkretnego zarzutu banku.

Jakie okoliczności mogą sprawić, że sąd mimo wszystko uwzględni zatrzymanie?

Zdarzają się sytuacje nietypowe - np. spór o samą wysokość wierzytelności banku, kwestionowanie wymagalności roszczenia konsumenta, albo stan faktyczny, w którym któraś z wierzytelności nie jest jeszcze pieniężna w chwili złożenia oświadczenia. W takich przypadkach argument z uchwały o "możliwości potrącenia" może nie być tak oczywisty, jak w typowej sprawie o ustalenie nieważności umowy kredytu frankowego z roszczeniem o zwrot rat.

Dlaczego konieczna jest analiza konkretnej sprawy przed złożeniem stanowiska?

Stanowisko wobec zarzutu zatrzymania trzeba dostosować do etapu sprawy - inaczej wygląda odpowiedź składana zaraz po doręczeniu odpowiedzi na pozew, a inaczej pismo procesowe na dalszym etapie, gdy zgromadzono już opinię biegłego albo strony wymieniły kolejne pisma. Treść żądań w pozwie, ewentualne wcześniejsze oświadczenia stron i etap postępowania dowodowego wpływają na to, jak najlepiej sformułować argumentację - dlatego nie istnieje jeden uniwersalny wzór pisma pasujący do każdej sprawy frankowej.

"Skład siedmiu sędziów wskazuje, że kwestia dopuszczalności zarzutu zatrzymania każdorazowo wymaga zbadania, czy strony rzeczywiście dysponują wierzytelnościami nadającymi się do potrącenia w rozumieniu art. 498 Kodeksu cywilnego." - Sąd Najwyższy, uzasadnienie uchwały III CZP 31/23, 2024

Treść tego artykułu ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Ocena konkretnego zarzutu zatrzymania, treści oświadczenia banku i strategii procesowej wymaga analizy akt sprawy przez radcę prawnego lub adwokata - zachęcam do konsultacji z kancelarią przed złożeniem jakiegokolwiek pisma procesowego w tym zakresie.

Najczęściej zadawane pytania

Co mówi uchwała III CZP 31/23?

Sąd Najwyższy uchwalił 19 czerwca 2024 r., że prawo zatrzymania z art. 496 KC nie przysługuje stronie, która może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony. W sprawach frankowych tezę trzeba zastosować do konkretnych kwot i dat wymagalności wierzytelności obu stron, a nie traktować jej jako ogólnej reguły działającej samoczynnie.

Czy uchwała oznacza, że każdy zarzut banku jest nieskuteczny?

Nie, taki wniosek byłby zbyt daleko idący. Sąd ocenia treść konkretnego oświadczenia, istnienie i wysokość wierzytelności stron, możliwość ich potrącenia, etap postępowania oraz argumenty wynikające z prawa krajowego i unijnego, zanim zdecyduje o uwzględnieniu lub oddaleniu zarzutu.

Czym zatrzymanie różni się od potrącenia wierzytelności banku?

Potrącenie prowadzi do wzajemnego umorzenia wierzytelności w zakresie, w jakim się pokrywają, po spełnieniu przesłanek z art. 498 KC. Prawo zatrzymania natomiast tylko wstrzymuje własne świadczenie strony do czasu zaoferowania zwrotu lub zabezpieczenia roszczenia przez drugą stronę - nie umarza niczego samo w sobie.

Co dokładnie sprawdzić w oświadczeniu banku o zatrzymaniu?

Trzeba sprawdzić oznaczenie wierzytelności, jej kwotę, datę wymagalności, podstawę prawną, treść ewentualnego warunku, podpis osoby składającej oświadczenie, jej umocowanie oraz sposób doręczenia kredytobiorcy. Warto też ustalić, czy bank złożył wyłącznie zarzut procesowy, czy również odrębne oświadczenie materialnoprawne lub oświadczenie o potrąceniu.

Jak odpowiedzieć sądowi na zarzut zatrzymania podniesiony przez bank?

Pismo procesowe powinno zawierać wyraźny wniosek o nieuwzględnienie zarzutu, chronologię oświadczeń obu stron oraz argumentację łączącą tezę III CZP 31/23 z wyrokiem TSUE C-28/22, odniesioną do faktów konkretnej sprawy. Konieczne jest też wskazanie, jak uwzględnienie lub oddalenie zarzutu wpłynie na odsetki i koszty procesu.

Ile trwa rozpoznanie zarzutu zatrzymania przez sąd?

Nie ma jednego terminu - zależy to od tego, na jakim etapie postępowania bank zgłosił zarzut, obciążenia danego sądu oraz tego, czy sprawa wymaga jeszcze opinii biegłego lub przesłuchania stron. W praktyce ocena zarzutu zwykle następuje dopiero w uzasadnieniu wyroku kończącego sprawę, a nie w odrębnym postanowieniu wydawanym wcześniej.

Czy warto powoływać się na III CZP 6/21 i III CZP 25/22 przy zarzucie zatrzymania?

Tak, choć te uchwały dotyczą szerszego zagadnienia skutków niedozwolonych postanowień i rozliczeń restytucyjnych, a nie samego zatrzymania. Tworzą one tło prawne, które pomaga wykazać sądowi całościowy obraz rozliczenia między kredytobiorcą a bankiem, w tym charakter wierzytelności podlegających ewentualnemu potrąceniu.

Źródła i literatura

1. Sąd Najwyższy - uchwała składu siedmiu sędziów z 19 czerwca 2024 r., III CZP 31/23.
2. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - wyrok z 14 grudnia 2023 r. w sprawie C-28/22.
3. Internetowy System Aktów Prawnych (ISAP) - Kodeks cywilny, art. 496-498, tekst jednolity.
4. Sąd Najwyższy - uchwała pełnego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.
5. System Analizy Orzeczeń Sądowych (SAOS) - uchwała Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21.

Przeczytaj również

• Jak obliczyć odsetki ustawowe za opóźnienie od roszczenia frankowego? Instrukcja i przykład