Ile wynosi zaliczka na biegłego w sprawie CHF i kto musi ją wpłacić?

Table of Contents

Zaliczka na biegłego w sprawie CHF - najważniejsze informacje

Zaliczka na biegłego w sprawie frankowej to kwota, którą sąd wyznacza indywidualnie w każdym postępowaniu - nie istnieje jedna ogólnopolska stawka obowiązująca wszystkich kredytobiorców pozywających bank. Wysokość i termin wpłaty wskazuje sąd w konkretnym wezwaniu, biorąc pod uwagę przewidywany zakres opinii oraz związane z nią wydatki (art. 1304 Kodeksu postępowania cywilnego). Co do zasady obowiązek wpłaty spoczywa na stronie, która wnioskowała o dowód z opinii biegłego, choć w niektórych układach procesowych rozkłada się on inaczej.

Zanim strona otrzyma wezwanie, warto rozumieć mechanizm ustalania tej kwoty, bo pozwala to uniknąć zaskoczenia i przygotować budżet na dalszy etap sprawy. W dalszej części artykułu wyjaśniam, jak sąd oblicza zaliczkę, kto ją wpłaca w różnych wariantach procesowych, jak prawidłowo wykonać przelew i co grozi za brak terminowej wpłaty. Opisuję też, kiedy opinia biegłego w ogóle jest potrzebna w sprawie CHF, bo to pytanie pojawia się niemal przy każdej konsultacji.

  • Brak jednej stawki ustawowej - kwotę zaliczki wskazuje sąd w wezwaniu, nie przepis ani cennik.
  • Adresat wezwania zależy od układu procesowego - inaczej wygląda sytuacja przy wniosku kredytobiorcy, banku, obu stron i dowodzie z urzędu.
  • Termin wynika z treści wezwania - liczy się data wskazana przez sąd, a nie zwyczajowy termin z innej sprawy.
  • Wpłata zaliczki to nie to samo, co końcowe rozliczenie kosztów - o tym, kto ostatecznie poniesie wydatek, decyduje orzeczenie kończące postępowanie.
  • Niewpłacenie zaliczki ma konsekwencje procesowe, ale nie oznacza automatycznie przegrania całej sprawy przeciwko bankowi.

Czy przepisy określają jedną stawkę zaliczki?

Nie - polskie prawo nie przewiduje jednej kwoty zaliczki na biegłego właściwej dla wszystkich spraw dotyczących kredytów CHF. Kodeks postępowania cywilnego w art. 1304 wskazuje jedynie mechanizm: strona wnosząca o czynność połączoną z wydatkami może zostać wezwana do wpłacenia zaliczki w wysokości i terminie oznaczonym przez sąd (Kodeks postępowania cywilnego, art. 1304). Konkretna suma zależy od okoliczności danej sprawy, dlatego kwoty spotykane w internetowych relacjach innych kredytobiorców nie powinny być traktowane jako taryfa.

"Przewodniczący oznacza wysokość zaliczki i termin jej uiszczenia, mając na względzie przewidywaną wielkość wydatków" - zasada wynikająca z art. 1304 Kodeksu postępowania cywilnego, ELI Sejmu RP, tekst jednolity.

Zaliczka nie jest tym samym co opłata od pozwu

Zaliczka na biegłego to odrębna pozycja od opłaty 1000 zł od pozwu przeciwko bankowi, która jest stałą opłatą sądową wnoszoną przy wniesieniu pozwu w sprawach o roszczenia wynikające z umowy kredytu. Zaliczka pojawia się dopiero na etapie postępowania dowodowego, gdy sąd dopuszcza dowód z opinii biegłego, i dotyczy wyłącznie tego konkretnego dowodu. Osoby planujące budżet procesu powinny liczyć się z tym, że oba wydatki mogą wystąpić w różnym czasie i mają inną podstawę prawną - szerzej opisujemy to w artykule o kosztach pozwu frankowego.

  • Opłata od pozwu - wnoszona przy wszczęciu sprawy, jej wysokość reguluje ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
  • Zaliczka na biegłego - wnoszona po dopuszczeniu dowodu, kwotę ustala sąd indywidualnie w wezwaniu.
  • Koszty zastępstwa procesowego - rozliczane dopiero w orzeczeniu kończącym sprawę, niezależnie od zaliczki.

Jak sąd ustala wysokość zaliczki na opinię?

Sąd ustala wysokość zaliczki na podstawie przewidywanego zakresu pracy biegłego oraz szacowanych wydatków związanych z przygotowaniem opinii w konkretnej sprawie CHF. Znaczenie ma między innymi zakres tezy dowodowej, liczba wariantów rozliczenia do przeanalizowania oraz zasady wynagradzania biegłych określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości (Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości dotyczące wynagrodzenia biegłych, 2025). To dlatego dwie z pozoru podobne sprawy frankowe mogą wiązać się z różnymi kwotami zaliczki.

Jak zakres obliczeń i liczba dokumentów wpływają na zaliczkę?

Zakres tezy dowodowej przekłada się bezpośrednio na nakład pracy biegłego, a więc pośrednio na wysokość zaliczki. Prosta teza, obejmująca na przykład wyłącznie przeliczenie jednej historii spłat kredytu według kursu z tabeli banku, wymaga innego nakładu niż teza obejmująca kilka wariantów rozliczenia, porównanie z kursem średnim NBP oraz rekonstrukcję przepływów finansowych na przestrzeni kilkunastu lat. Z mojej praktyki wynika, że nieprecyzyjnie sformułowany wniosek dowodowy bywa źródłem sporów o zakres opinii już po jej zleceniu, co może skutkować wezwaniem do dopłaty.

  • Liczba lat spłaty kredytu - dłuższa historia oznacza więcej rat do przeliczenia i więcej dokumentów źródłowych.
  • Liczba wariantów rozliczenia - im więcej scenariuszy ma zbadać biegły, tym większy przewidywany nakład pracy.
  • Rodzaj kredytu - sprawy indeksowane i denominowane mogą wymagać różnych metod przeliczeń.
  • Kompletność dokumentacji - braki w historii spłat wydłużają czas pracy biegłego nad rekonstrukcją danych.

Nakład pracy, kwalifikacje biegłego i niezbędne wydatki

Wynagrodzenie biegłego sądowego jest powiązane z nakładem czasu pracy, poziomem złożoności zagadnienia oraz kwalifikacjami wymaganymi do jego opracowania, a zasady te precyzuje rozporządzenie wykonawcze do ustawy o kosztach sądowych (Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 89-89c). Do tego dochodzą udokumentowane wydatki, na przykład koszt pozyskania danych archiwalnych czy oprogramowania do przeliczeń. Ostateczną kwotę zaliczki wskazuje wyłącznie sąd - ani pełnomocnik, ani biegły kontaktujący się bezpośrednio ze stroną nie są uprawnieni do samodzielnego ustalania tej sumy.

Kto otrzymuje wezwanie do wpłaty zaliczki?

Wezwanie do wpłaty zaliczki co do zasady trafia do strony, która wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, ponieważ to ona zainicjowała czynność powodującą wydatki (Kodeks postępowania cywilnego, art. 1304). W praktyce sprawy CHF oznacza to trzy odrębne sytuacje procesowe: wniosek jednej strony, wniosek złożony przez obie strony oraz dowód dopuszczony przez sąd z własnej inicjatywy.

Kto wnioskuje o dowód z opinii biegłego Kto może zostać wezwany do zaliczki Podstawa prawna
Kredytobiorca-konsument Kredytobiorca składający wniosek dowodowy art. 1304 KPC
Bank (strona pozwana) Bank składający wniosek dowodowy art. 1304 KPC
Obie strony łącznie Sposób pokrycia określa sąd w postanowieniu lub wezwaniu art. 1304 KPC
Sąd z urzędu Wydatek tymczasowo wykłada Skarb Państwa art. 83 ustawy o kosztach sądowych

Dowód zgłoszony przez kredytobiorcę albo bank

Jeżeli o dowód z opinii biegłego wnioskuje kredytobiorca, to on jako pierwszy otrzymuje wezwanie do zaliczki - i odwrotnie, gdy inicjatywa wychodzi od banku. Warto pamiętać, że w sprawach frankowych obie strony bywają zainteresowane opinią z różnych powodów: kredytobiorca często chce wykazać nienależny charakter części świadczeń, a bank może dążyć do wykazania własnego rozliczenia. Adresatem wezwania jest zawsze podmiot, który złożył konkretny wniosek dowodowy uwzględniony przez sąd.

Dowód zgłoszony przez obie strony

Gdy o opinię wnoszą jednocześnie kredytobiorca i bank, sposób pokrycia zaliczki określa sąd w treści postanowienia dowodowego lub samego wezwania. Nie należy zakładać automatycznego podziału po połowie bez sprawdzenia dokładnej treści pisma z sądu - praktyka poszczególnych wydziałów cywilnych bywa różna. Jedynym pewnym źródłem informacji o sposobie podziału jest wezwanie doręczone stronie, a w razie wątpliwości - kontakt z sekretariatem sądu lub pełnomocnikiem.

Opinia dopuszczona przez sąd z urzędu

Sąd cywilny może dopuścić dowód z opinii biegłego z własnej inicjatywy, jeśli uzna to za niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. W takim wariancie odpowiedni wydatek może zostać tymczasowo wyłożony przez Skarb Państwa na zasadach określonych w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 83). Tymczasowe wyłożenie środków przez Skarb Państwa nie oznacza jednak, że żadna ze stron nie poniesie tego kosztu w rozliczeniu końcowym - o ostatecznym obciążeniu decyduje orzeczenie kończące postępowanie.

W jakim terminie należy zapłacić zaliczkę?

W jakim terminie należy zapłacić zaliczkę?

Terminu wpłaty zaliczki nie da się wskazać jednolicie dla wszystkich spraw CHF - wiążący jest wyłącznie termin oznaczony przez sąd w konkretnym wezwaniu, zgodnie z mechanizmem przewidzianym w art. 1304 Kodeksu postępowania cywilnego. Strona powinna każdorazowo sprawdzić dokładną datę graniczną w otrzymanym piśmie, a nie kierować się terminami znanymi z innych postępowań czy forów internetowych.

Jak prawidłowo opisać przelew do sądu?

W tytule przelewu warto podać co najmniej sygnaturę akt sprawy, imię i nazwisko wpłacającego oraz określenie celu wpłaty, chyba że wezwanie zawiera własną instrukcję opisu - wtedy pierwszeństwo ma treść pisma sądowego. Numer rachunku bankowego zawsze powinien pochodzić z wezwania albo z oficjalnej strony internetowej właściwego sądu, nigdy z pamięci czy wiadomości znalezionej przypadkowo w sieci, ponieważ rachunki zaliczek bywają odrębne dla poszczególnych jednostek i różnią się od rachunku opłat sądowych.

  1. Odczytaj z wezwania kwotę, termin i numer rachunku - to jedyne wiążące źródło tych danych dla Twojej sprawy.
  2. Sprawdź, czy to rachunek zaliczek, a nie rachunek opłat sądowych - pomyłka może opóźnić zaksięgowanie wpłaty.
  3. Wpisz w tytule przelewu sygnaturę akt oraz dane wpłacającego - ułatwia to identyfikację środków przez sekretariat.
  4. Wykonaj przelew z odpowiednim wyprzedzeniem - liczy się data zaksięgowania zgodna z terminem z wezwania, nie data zlecenia.
  5. Zachowaj potwierdzenie przelewu - może być potrzebne w razie sporu o dochowanie terminu.

Z praktyki organizacyjnej odradzam odkładanie przelewu na ostatni dzień terminu - opóźnienia w księgowaniu międzybankowym zdarzają się częściej, niż wynikałoby to z doświadczeń z przelewami między kontami prywatnymi.

Jakie są skutki niewpłacenia zaliczki w terminie?

Niewpłacenie zaliczki w terminie wskazanym przez sąd może skutkować nieprzeprowadzeniem czynności połączonej z wydatkami albo pominięciem dowodu z opinii biegłego, jednak nie oznacza to automatycznie przegrania całej sprawy przeciwko bankowi (Kodeks postępowania cywilnego, art. 1304). Konsekwencje zależą od tego, jak istotny dla wyniku sprawy był ten konkretny dowód oraz od pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach.

Pominięcie czynności połączonej z wydatkiem

Sąd, wobec braku wpłaty, może pominąć wnioskowaną czynność dowodową - w praktyce oznacza to, że opinia biegłego nie zostanie sporządzona na wniosek strony, która nie uiściła zaliczki. Nie każda sprawa CHF wymaga jednak takiego dowodu, dlatego skutek pominięcia bywa różny w zależności od konstrukcji żądań pozwu i pozostałych dokumentów. Jeśli strona z jakiegokolwiek powodu nie może zapłacić w terminie albo kwestionuje potrzebę opinii, najrozsądniejszym krokiem jest niezwłoczny kontakt z pełnomocnikiem - a nie samodzielne zignorowanie wezwania sądu.

  • Brak środków na wpłatę w terminie - warto niezwłocznie poinformować pełnomocnika, zamiast czekać na upływ terminu.
  • Wątpliwości co do potrzeby opinii - argumenty przeciwko dowodowi zgłasza się w piśmie procesowym, nie przez brak wpłaty.
  • Pomyłka w danych przelewu - szybkie zgłoszenie do sekretariatu sądu może zapobiec uznaniu terminu za niedochowany.

Czy sąd może zażądać dodatkowej zaliczki?

Tak - jeżeli pierwotnie wyznaczona kwota okaże się niewystarczająca wobec przewidywanych lub rzeczywiście poniesionych wydatków biegłego, sąd może wezwać stronę do uzupełnienia zaliczki na biegłego. Sytuacja taka pojawia się zwykle wtedy, gdy w toku sporządzania opinii ujawni się potrzeba rozszerzenia analizy, na przykład o dodatkowy wariant rozliczenia lub większą liczbę dokumentów niż pierwotnie zakładano.

Dodatkowa zaliczka, rozliczenie nadpłaty i koszt końcowy

Dodatkowa zaliczka, rozliczenie nadpłaty i koszt końcowy

Różnica między kwotą pobraną tytułem zaliczki a rzeczywiście należnym wynagrodzeniem i wydatkami biegłego podlega rozliczeniu zgodnie z przepisami ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 84). Oznacza to, że niewykorzystana część środków co do zasady wraca do strony, która ją wpłaciła, choć dokładną kwotę zwrotu można ustalić dopiero po ostatecznym rozliczeniu pracy biegłego.

Kiedy pojawia się wezwanie o dopłatę?

Wezwanie o dopłatę zaliczki najczęściej trafia do strony po tym, jak biegły zgłosi sądowi, że przewidywany zakres pracy przekracza pierwotne szacunki, na przykład wskutek rozszerzenia tezy dowodowej w toku postępowania. Strona powinna wtedy zapoznać się z uzasadnieniem wezwania i - w razie wątpliwości co do zasadności dopłaty - zgłosić zastrzeżenia za pośrednictwem pełnomocnika, zamiast pozostawiać pismo bez odpowiedzi.

Jak wygląda zwrot niewykorzystanej części środków?

Zwrot nadpłaconej zaliczki następuje po rozliczeniu rzeczywistego wynagrodzenia biegłego, zwykle po zakończeniu etapu, na który środki zostały przeznaczone, a nie automatycznie w toku sprawy. Wysokość zwrotu nie jest znana z góry - zależy od faktycznego nakładu pracy udokumentowanego przez biegłego w rachunku przedłożonym sądowi.

Czy opinia biegłego jest konieczna w każdej sprawie frankowej?

Nie - dowód z opinii biegłego jest przeprowadzany wtedy, gdy ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy wymaga wiadomości specjalnych, a nie w każdej sprawie dotyczącej kredytu CHF automatycznie (Kodeks postępowania cywilnego, art. 278). Ocena, czy postanowienia umowy mają charakter niedozwolony i jakie wywołują skutki prawne, należy wyłącznie do sądu - biegły nie rozstrzyga kwestii prawnych, lecz dostarcza wiedzy specjalistycznej potrzebnej do ustaleń faktycznych.

"Jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii" - zasada dowodu z opinii biegłego, art. 278 Kodeksu postępowania cywilnego, ELI Sejmu RP.

Kiedy specjalistyczne wyliczenia bywają potrzebne?

Opinia biegłego bywa rozważana przede wszystkim przy złożonych rozliczeniach, rekonstrukcji przepływów finansowych na przestrzeni wielu lat lub sporze o metodologię przeliczeń walutowych, gdy strony przedstawiają rozbieżne wyliczenia. Z praktyki analizy akt spraw frankowych wynika, że potrzeba powołania biegłego zależy między innymi od konstrukcji żądań pozwu, zakresu spornych wyliczeń i tego, czy dokumentacja bankowa pozwala na jednoznaczne odtworzenie historii spłat bez dodatkowej wiedzy specjalistycznej - każdorazowo ocenia to sąd prowadzący konkretną sprawę.

  • Spór o metodę przeliczenia rat - gdy strony prezentują różne wyniki tego samego przeliczenia.
  • Rekonstrukcja historii spłat - przy niekompletnej dokumentacji bankowej wymagającej odtworzenia danych.
  • Porównanie wariantów rozliczenia - na przykład zestawienie kursu z tabeli banku z kursem średnim NBP.
  • Weryfikacja rachunkowa stanowiska banku - gdy pozwany przedstawia własne, rozbudowane wyliczenie w odpowiedzi na pozew.

Warto pamiętać, że uchwały Sądu Najwyższego III CZP 6/21 z 7 maja 2021 r. oraz III CZP 25/22 z 25 kwietnia 2024 r. dotyczą odrębnych roszczeń restytucyjnych konsumenta i banku po ustaleniu bezskuteczności umowy, a nie wysokości wynagrodzenia biegłych - stanowią jedynie kontekst dla zakresu ewentualnych rozliczeń, nie źródło stawek (Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 6/21, 2021; uchwała III CZP 25/22, 2024).

Jak przygotować się na wezwanie sądu?

Najlepszym przygotowaniem na ewentualne wezwanie do zaliczki jest skompletowanie dokumentacji kredytowej jeszcze przed złożeniem pozwu oraz świadome ustalenie z pełnomocnikiem zakresu tezy dowodowej. Im precyzyjniej sformułowany wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, tym mniejsze ryzyko sporu o zakres pracy biegłego na późniejszym etapie.

Jakie dokumenty warto mieć przygotowane wcześniej?

Przed wystąpieniem o dowód z opinii biegłego warto dysponować pełną historią spłat kredytu, zaświadczeniem banku o wysokości udzielonego kredytu i dokonanych wpłatach oraz kopią umowy wraz z regulaminem obowiązującym w dacie jej zawarcia. Szczegółowy wykaz dokumentów potrzebnych na etapie przygotowania pozwu opisujemy w artykule o dokumentach potrzebnych do pozwu frankowego.

Na co zwrócić uwagę po otrzymaniu wezwania?

Po otrzymaniu wezwania warto sprawdzić trzy elementy: dokładną kwotę, ostateczny termin wpłaty oraz numer rachunku właściwego dla zaliczek w danym sądzie, a w razie wątpliwości skontaktować się z pełnomocnikiem prowadzącym sprawę przed upływem terminu, nie po nim. Ogólny przebieg kolejnych etapów postępowania, w tym miejsce, w którym pojawia się wezwanie do zaliczki, opisujemy w materiale o przebiegu sprawy frankowej w sądzie.

Kto ostatecznie ponosi koszt opinii po zakończeniu procesu?

Wpłacenie zaliczki jest jedynie tymczasowym sfinansowaniem dowodu i nie przesądza, kto ostatecznie poniesie koszt opinii biegłego - o tym decyduje sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie, stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (Kodeks postępowania cywilnego, art. 98). Strona, która wpłaciła zaliczkę, może więc odzyskać tę kwotę od przeciwnika procesowego, jeśli wygra sprawę w zakresie obejmującym ten dowód, ale wynik zawsze zależy od okoliczności konkretnego postępowania.

Zasada odpowiedzialności za wynik procesu

Zgodnie z ogólną zasadą kosztów procesu strona przegrywająca sprawę zwraca przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw, w tym poniesione wydatki na opinię biegłego (Kodeks postępowania cywilnego, art. 98). W sprawach, w których żądania zostały uwzględnione tylko częściowo, sąd może dokonać stosunkowego rozdzielenia kosztów między stronami - decyzja o proporcjach zależy od zakresu, w jakim żądania pozwu zostały ostatecznie uwzględnione.

Dlaczego wynik rozliczenia zależy od konkretnej sprawy?

Na ostateczne rozliczenie kosztu opinii wpływa nie tylko sam wynik sprawy, ale też to, czy dowód z opinii biegłego był rzeczywiście niezbędny do jej rozstrzygnięcia, jaką część roszczeń sąd uwzględnił oraz jakie inne koszty postępowania pojawiły się po obu stronach. Z tego powodu nie da się z góry zagwarantować, że wpłacający zaliczkę odzyska ją w całości - każde rozliczenie kosztów procesu wymaga analizy konkretnego orzeczenia.

Najczęściej zadawane pytania

Najczęściej zadawane pytania

Ile dokładnie wynosi zaliczka na biegłego w sprawie CHF?

Nie istnieje jedna ustawowa kwota właściwa dla wszystkich spraw frankowych. Wysokość zaliczki określa sąd w wezwaniu, biorąc pod uwagę przewidywany zakres opinii, nakład pracy biegłego i wydatki potrzebne do jej sporządzenia (art. 1304 KPC).

Czy zaliczkę na biegłego zawsze wpłaca kredytobiorca?

Nie. Zasadniczo sąd może wezwać stronę, która wnioskowała o czynność powodującą wydatek, ale znaczenie ma treść postanowienia i wezwania. Przy wniosku obu stron lub dowodzie z urzędu sposób tymczasowego finansowania może wyglądać inaczej.

Czy bank może zostać zobowiązany do wpłaty zaliczki?

Tak, jest to możliwe, na przykład gdy to bank wnosi o przeprowadzenie dowodu wymagającego wydatków. O tym, kto ma wpłacić określoną kwotę, rozstrzyga jednak sąd w realiach konkretnego postępowania.

Co się stanie, jeśli nie wpłacę zaliczki w terminie?

Brak wpłaty może skutkować nieprzeprowadzeniem czynności albo pominięciem wnioskowanego dowodu. Nie oznacza to automatycznie przegrania całej sprawy, ale może mieć istotne konsekwencje dla materiału dowodowego, dlatego wezwania nie należy ignorować.

Czy sąd może wezwać do dopłaty za opinię biegłego?

Tak. Jeżeli pierwotna zaliczka okaże się niewystarczająca wobec przewidywanych lub rzeczywistych kosztów opinii, sąd może wydać kolejne wezwanie. Zakres obowiązku oraz termin trzeba odczytać z jego treści, a nie z doświadczeń innych spraw.

Czy niewykorzystana zaliczka jest zwracana?

Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewiduje zwrot różnicy między kwotą pobraną a należnymi wydatkami biegłego. Wysokość zwrotu można ustalić dopiero po rozliczeniu rzeczywistego wynagrodzenia i wydatków poniesionych w toku sporządzania opinii.

Czy biegły jest konieczny w każdej sprawie frankowej?

Nie można przyjąć takiej reguły. Potrzeba opinii zależy od żądań pozwu, spornych okoliczności, dostępnych dokumentów i tego, czy rozstrzygnięcie danej kwestii wymaga wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 278 KPC.

Czy warto konsultować wezwanie do zaliczki z prawnikiem, nawet jeśli sprawę prowadzę samodzielnie?

Tak, zwłaszcza gdy termin jest krótki lub kwota budzi wątpliwości co do zakresu opinii. Właściwa reakcja na wezwanie - w tym ewentualne zastrzeżenia do zakresu tezy dowodowej - często wymaga znajomości akt sprawy i przebiegu dotychczasowego postępowania.

Źródła i literatura

  1. Kodeks postępowania cywilnego (ELI, Sejm RP) - art. 98, art. 278, art. 1304.
  2. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ELI, Sejm RP) - art. 5, art. 83-84, art. 89-89c.
  3. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia biegłych w postępowaniu cywilnym (ELI) - z 22 października 2025 r.
  4. Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 6/21 - z 7 maja 2021 r.
  5. Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 25/22 - z 25 kwietnia 2024 r.

Treść ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Wysokość zaliczki, potrzeba opinii biegłego i skutki procesowe zależą od okoliczności konkretnej sprawy. Przed podjęciem działania warto skonsultować dokumenty i wezwanie sądu z radcą prawnym lub adwokatem.

Przeczytaj również