Historia spłat wspólnego kredytu CHF

Table of Contents

Czy jeden współkredytobiorca może samodzielnie złożyć wniosek o historię spłat?

Jeden współkredytobiorca może samodzielnie złożyć w banku wniosek dotyczący umowy kredytu powiązanego z CHF, której jest stroną - to punkt wyjścia, jaki w Redakcji Pozew Frankowy przyjmujemy przy każdej konsultacji. Nie oznacza to jednak, że każdy bank wyda pełne zestawienie bez dodatkowych formalności. Zakres dokumentu i ewentualny wymóg drugiego podpisu zależą od treści żądania, umowy oraz wewnętrznej procedury banku, dlatego pytanie zawsze trzeba oceniać indywidualnie, a nie na podstawie jednej reguły dla wszystkich instytucji (źródło: Prawo bankowe, art. 104).

Z praktyki redakcyjnej wynika, że kredytobiorcy najczęściej mylą dwie różne czynności: uzyskanie dokumentu dotyczącego własnej umowy oraz reprezentowanie drugiej osoby wobec banku. To rozróżnienie ma znaczenie praktyczne, bo od niego zależy, czy bank zażąda dodatkowego pełnomocnictwa.

Dlaczego nie należy utożsamiać złożenia wniosku z reprezentowaniem drugiego kredytobiorcy?

Złożenie wniosku o historię spłat przez jednego kredytobiorcę dotyczy jego własnego statusu jako strony umowy, a nie działania w imieniu drugiej osoby. Bank może rozróżnić te sytuacje w regulaminie i zażądać pełnomocnictwa dopiero wtedy, gdy wniosek wykracza poza dane samego wnioskodawcy - na przykład obejmuje dyspozycję zmiany danych kontaktowych drugiego kredytobiorcy.

Wniosek o dokument dotyczący wspólnej umowy - może złożyć każdy z kredytobiorców wskazanych w umowie, bo dotyczy stosunku prawnego, którego jest stroną.
Oświadczenie lub dyspozycja w imieniu drugiej osoby - wymaga odrębnego umocowania, niezależnie od tego, kto faktycznie płacił raty.
Zakres żądanych danych - im szerszy wniosek, tym większe prawdopodobieństwo, że bank poprosi o dodatkowe potwierdzenie tożsamości lub zgodę drugiej strony.
Procedura konkretnego banku - różni się między instytucjami i bywa zmieniana, dlatego warto sprawdzić aktualny formularz przed złożeniem wniosku.

Kiedy bank powinien przyjąć wniosek złożony przez jednego współkredytobiorcę?

Bank powinien co do zasady przyjąć wniosek złożony przez jednego z kredytobiorców, jeżeli dotyczy on informacji o umowie, w której osoba składająca wniosek figuruje jako strona. Wynika to z tego, że każdy kredytobiorca pozostaje klientem banku niezależnie od wewnętrznych ustaleń między współkredytobiorcami dotyczących spłaty. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy zakres żądania wykracza poza dane samego wnioskodawcy albo gdy procedura banku wymaga dodatkowej weryfikacji.

W dokumentach, które trafiają do naszej redakcji od czytelników przygotowujących się do dokumenty potrzebne do pozwu przeciwko bankowi, powtarza się ten sam schemat: bank przyjmuje wniosek, ale zanim wyda komplet danych, weryfikuje tożsamość wnioskodawcy i sprawdza, czy żądanie mieści się w zakresie jego własnych uprawnień jako strony umowy.

Czy współkredytobiorca pozostaje klientem banku niezależnie od tego, kto faktycznie płacił raty?

Tak - status strony umowy nie zależy od tego, z czyjego rachunku technicznie wychodziły środki na spłatę rat. Każda osoba wymieniona w umowie kredytu jako kredytobiorca zachowuje wobec banku pełny status klienta, dopóki nie zostanie z umowy zwolniona w drodze aneksu lub innej czynności prawnej. Fakt, że raty przez lata płacił faktycznie jeden z małżonków lub partnerów, może mieć znaczenie dla późniejszego rozliczenia między współkredytobiorcami, ale nie zmienia automatycznie zakresu ich uprawnień wobec banku.

Czy solidarność kredytobiorców przesądza o dostępie do dokumentacji?

Solidarność dłużników to konstrukcja z art. 366 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą bank jako wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich kredytobiorców łącznie, od kilku z nich albo od każdego z osobna, przy czym spełnienie świadczenia przez jednego zwalnia pozostałych (źródło: Kodeks cywilny, art. 366). Przepis ten reguluje sposób odpowiedzialności za dług, a nie procedurę wydawania zaświadczeń bankowych. Nie należy więc wyprowadzać z niego automatycznego wniosku, że solidarność sama w sobie daje jednemu kredytobiorcy prawo do składania oświadczeń w imieniu drugiego - to odrębne zagadnienie, wymagające osobnej podstawy, jaką jest zwykle pełnomocnictwo.

"Solidarność zobowiązania nie jest tym samym co upoważnienie do składania oświadczeń za drugiego kredytobiorcę - art. 366 Kodeksu cywilnego nie reguluje technicznej procedury wydawania zaświadczeń bankowych." - na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, art. 366, Dz.U. 2024 poz. 1061 z późn. zm.

Kiedy bank może zażądać podpisów wszystkich kredytobiorców lub pełnomocnictwa?

Bank może zażądać podpisów wszystkich kredytobiorców lub pełnomocnictwa wtedy, gdy wniosek obejmuje dane wykraczające poza informacje dotyczące samego wnioskodawcy, albo gdy wewnętrzna procedura banku tak przewiduje dla określonego typu dokumentu. W praktyce dotyczy to często wniosków łączących historię spłat z dyspozycją zmiany danych, żądaniem duplikatu umowy obejmującej podpisy obu stron czy wnioskiem o wydanie zaświadczenia w formie, która ma służyć jako dowód w postępowaniu sądowym.

Wniosek obejmuje dane osobowe drugiego kredytobiorcy - np. adres korespondencyjny, numer telefonu czy dane kontaktowe niepowiązane bezpośrednio z historią spłat.
Formularz banku jest jednolity dla wszystkich typów zaświadczeń - część banków stosuje jeden wzór wniosku wymagający podpisów wszystkich stron umowy niezależnie od zakresu żądania.
Dokument ma zostać wydany w formie szczególnej - na przykład z klauzulą wykonalności lub w formie mającej dodatkowe skutki prawne.
Wcześniejsza korespondencja budzi wątpliwości banku - np. sygnalizowany spór między współkredytobiorcami co do dalszego postępowania z umową.

Jak tajemnica bankowa wpływa na zakres przekazywanych informacji?

Tajemnica bankowa, uregulowana w art. 104 Prawa bankowego, obejmuje informacje dotyczące czynności bankowej i chroni je przed ujawnieniem osobom nieuprawnionym (źródło: Prawo bankowe, art. 104). Nie powinna być jednak przedstawiana jako automatyczny zakaz przekazania kredytobiorcy informacji o umowie, której sam jest stroną - to on, jako klient banku, jest jednym z podmiotów uprawnionych do tych danych. Ograniczenia mogą pojawić się w odniesieniu do informacji dotyczących wyłącznie drugiej osoby, na przykład jej odrębnych produktów bankowych niezwiązanych ze wspólną umową. Dlatego zakres tajemnicy bankowej trzeba oceniać osobno dla każdego elementu wniosku, a nie w oderwaniu od konkretnego żądania.

Jakie znaczenie ma umowa, regulamin i formularz stosowanego przez konkretny bank?

To właśnie treść umowy kredytu, regulamin produktu oraz aktualny formularz wniosku danego banku decydują, jakie dane wnioskodawca musi podać i czy potrzebny będzie drugi podpis. Banki różnią się pod tym względem znacząco - jeden bank może przyjąć wniosek złożony elektronicznie przez system bankowości internetowej, inny będzie wymagał wizyty w placówce i podpisu zgodnego ze wzorem złożonym przy zawieraniu umowy. Przed złożeniem wniosku warto sprawdzić aktualny regulamin świadczenia usług oraz wzór formularza obowiązujący w danym banku, zamiast opierać się na doświadczeniach z innej instytucji.

Jak napisać wniosek o pełną historię spłat kredytu CHF?

Skuteczny wniosek o historię spłat kredytu CHF powinien precyzyjnie identyfikować umowę i kredytobiorcę oraz obejmować okres od dnia uruchomienia kredytu do wskazanej daty, a nie tylko ostatnie kilkanaście operacji. Im dokładniej sformułowane żądanie, tym mniejsze ryzyko, że bank wyda dokument niepełny, wymagający ponownego wniosku i kolejnych tygodni oczekiwania.

Jakie dane i okres powinien wskazywać wniosek?

Wniosek powinien zawierać dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować kredytobiorcę i umowę oraz precyzyjnie określony przedział czasowy żądanego zestawienia.

Imię, nazwisko i dane identyfikacyjne wymagane przez bank do weryfikacji tożsamości wnioskodawcy.
Numer i datę zawarcia umowy kredytu, a jeśli bank tego wymaga - również oznaczenie nieruchomości lub numer rachunku obsługującego spłatę.
Datę początkową zestawienia odpowiadającą dniu uruchomienia (wypłaty) kredytu, a nie dacie zawarcia umowy.
Datę końcową zestawienia - zwykle dzień bieżący lub dzień planowanego złożenia pozwu.
Wyraźne wskazanie, że wniosek dotyczy pełnej historii, a nie skróconego zaświadczenia o aktualnym saldzie.

Co powinno znaleźć się w zestawieniu wypłat, rat, odsetek i przewalutowań?

Zestawienie użyteczne przy przygotowaniu rozliczenia i pozwu powinno rozbijać historię umowy na poszczególne rodzaje operacji, a nie ograniczać się do jednej zbiorczej kwoty za każdy miesiąc.

Kwoty i daty wypłaconych transz - łącznie z walutą, w jakiej faktycznie nastąpiła wypłata.
Wszystkie raty kapitałowo-odsetkowe - z rozbiciem na część kapitałową i odsetkową w każdym okresie rozliczeniowym.
Prowizje, ubezpieczenia i inne opłaty pobrane przez bank - w tym ubezpieczenie niskiego wkładu własnego, jeśli występowało.
Rozdzielenie spłat w PLN i CHF - wraz ze wskazaniem kursów stosowanych przez bank przy przeliczeniu, o ile dane te są dostępne w systemie banku.
Nadpłaty i wcześniejsze spłaty częściowe - z datami i kwotami.
Aneksy i zmiany oprocentowania - z datami wejścia w życie każdej zmiany.
Aktualne saldo zadłużenia - jako punkt odniesienia dla dalszych obliczeń.

Jakich informacji potrzebuje prawnik do przygotowania rozliczenia i pozwu?

Prawnik przygotowujący rozliczenie i konstrukcję żądań w sprawie CHF potrzebuje pełnej historii zestawionej z umową, aneksami oraz potwierdzeniami przelewów, ponieważ same wyciągi bankowe rzadko wystarczają do weryfikacji zgodności z regulaminem obowiązującym w dniu zawarcia umowy. Warto już na etapie zbierania dokumentów przygotować się do etapu, który w naszej redakcji opisujemy szerzej w tekście o tym, jak obliczyć roszczenie w sprawie kredytu CHF - im więcej pozycji z listy powyżej trafi do prawnika w formie uporządkowanej, tym krótszy będzie czas analizy. Zachowaj kopię wniosku, potwierdzenie jego złożenia oraz dowód uiszczenia opłaty - to dokumenty, które mogą się przydać, jeśli bank później zakwestionuje datę lub zakres żądania.

Ile kosztuje zaświadczenie i jak długo czeka się na dokument?

Nie ma jednej opłaty za wydanie historii spłat obowiązującej we wszystkich bankach - wysokość kosztu wynika z aktualnej tabeli opłat i prowizji konkretnej instytucji i może się zmieniać, dlatego przed złożeniem wniosku trzeba sprawdzić cennik banku bezpośrednio przed wysłaniem żądania. Czas oczekiwania na zwykłe zaświadczenie zależy od wewnętrznej procedury banku i nie jest tożsamy z ustawowym terminem odpowiedzi na reklamację.

Dlaczego nie można podać jednej aktualnej ceny dla wszystkich banków?

W 2020 roku Prezes UOKiK podjął interwencję dotyczącą wysokich opłat pobieranych przez część banków za wydanie historii spłaty kredytu hipotecznego, w efekcie której część instytucji obniżyła te opłaty (źródło: UOKiK, 2020). Danych z tamtej interwencji nie należy jednak traktować jako aktualnego cennika - to informacja historyczna, ilustrująca skalę problemu, a nie punkt odniesienia dla dzisiejszych stawek.

"Historia spłat jest dokumentem, którego konsumenci potrzebują między innymi po to, by ustalić kwoty możliwe do dochodzenia od banku - wysokość pobieranych za niego opłat była przedmiotem interwencji Prezesa UOKiK." - Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, komunikat "Banki obniżyły opłaty za zaświadczenia o spłacie kredytu hipotecznego dzięki interwencji Prezesa UOKiK", 2020

Jak udokumentować opłatę i datę złożenia wniosku?

Warto zachować potwierdzenie przelewu opłaty, potwierdzenie nadania lub złożenia wniosku (np. pieczęć placówki, potwierdzenie elektroniczne, numer sprawy) oraz kopię samego wniosku. Te dokumenty mogą mieć znaczenie, jeśli bank przekroczy deklarowany czas realizacji albo jeśli konieczne będzie złożenie reklamacji dotyczącej samej procedury wydania zaświadczenia.

Rodzaj dokumentu / procedury	Podstawa	Orientacyjny termin	Uwaga
Zwykłe zaświadczenie o historii spłat	Wewnętrzna procedura banku	Zależny od banku - do ustalenia przy składaniu wniosku	Brak jednego ustawowego terminu dla tej czynności
Odpowiedź na reklamację dotyczącą odmowy lub niepełnego dokumentu	Ustawa o rozpatrywaniu reklamacji, 2026	Co do zasady 30 dni	W sprawie szczególnie skomplikowanej - do 60 dni po spełnieniu obowiązku informacyjnego
Interwencja Rzecznika Finansowego	Ustawa o Rzeczniku Finansowym	Po wyczerpaniu drogi reklamacyjnej	Termin zależy od obciążenia instytucji i okoliczności sprawy

Dane sprawdzone: sierpień 2026 na podstawie ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego (Dz.U. 2026 poz. 823) - konkretną opłatę i termin realizacji zaświadczenia zawsze zweryfikuj bezpośrednio w banku przed złożeniem wniosku.

Co zrobić, gdy bank odmawia wydania historii spłat jednemu kredytobiorcy?

Gdy bank odmawia wydania historii spłat, pierwszym krokiem powinno być uzyskanie pisemnego wskazania przyczyny odmowy, a dopiero potem złożenie sformalizowanej reklamacji. Odmowa telefoniczna bez wskazania podstawy prawnej lub proceduralnej utrudnia dalsze działanie, dlatego warto nalegać na formę pisemną lub elektroniczną, którą można później przywołać.

Dlaczego warto najpierw poprosić o pisemną podstawę odmowy?

Pisemna podstawa odmowy pozwala ocenić, czy chodzi o brak drugiego podpisu, brak pełnomocnictwa, wątpliwości co do tożsamości wnioskodawcy czy inną przyczynę proceduralną. Z naszej redakcyjnej obserwacji wynika, że pisemny ślad korespondencji z bankiem ułatwia później ocenę, czy dokumenty do pozwu zostały pozyskane z należytą starannością - a to bywa istotne przy odtwarzaniu chronologii sprawy na potrzeby prawnika.

Jak złożyć reklamację i udokumentować stanowisko banku?

Reklamacja powinna być skonstruowana w sposób, który jednoznacznie opisuje żądanie i pozwala bankowi je rozpatrzyć bez dodatkowych pytań.

Wskaż numer i datę umowy kredytu oraz datę pierwotnego wniosku o historię spłat.
Opisz dokładny zakres danych, o które wnioskowano, i porównaj go z zakresem dokumentu faktycznie otrzymanego lub z treścią odmowy.
Przytocz treść odmowy banku, jeśli została udzielona na piśmie lub elektronicznie.
Sformułuj konkretne żądanie - np. wydanie pełnej historii spłat od dnia uruchomienia kredytu do wskazanej daty.
Wskaż formę, w jakiej oczekujesz odpowiedzi, oraz dane kontaktowe do jej doręczenia.

Zgodnie z aktualną ustawą reklamacyjną bank rozpatruje reklamację co do zasady w terminie 30 dni, a w sprawie szczególnie skomplikowanej termin może zostać wydłużony do 60 dni, pod warunkiem że klient zostanie o tym wcześniej poinformowany wraz z wyjaśnieniem przyczyny opóźnienia (źródło: ustawa o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, Dz.U. 2026 poz. 823). Ten sam ustawowy termin reguluje też sposób składania reklamacji, w tym możliwości elektroniczne obowiązujące od 13 lutego 2026 r. Więcej o samej procedurze reklamacyjnej piszemy w tekście reklamacja do banku przed pozwem frankowym.

Kiedy zwrócić się do Rzecznika Finansowego?

Do Rzecznika Finansowego warto zwrócić się dopiero po wyczerpaniu drogi reklamacyjnej w banku, czyli po otrzymaniu odpowiedzi na reklamację lub po bezskutecznym upływie terminu na jej udzielenie. Rzecznik pełni funkcję interwencyjną i może zwrócić się do banku o wyjaśnienia, ale jego zaangażowanie nie gwarantuje wydania dokumentu w każdym przypadku - zależy to od okoliczności konkretnej sprawy i argumentacji przedstawionej przez bank.

"Przed zwróceniem się do Rzecznika Finansowego klient powinien wcześniej wykorzystać drogę reklamacyjną u podmiotu rynku finansowego." - Rzecznik Finansowy, "Jak złożyć reklamację do banku lub ubezpieczyciela - ważne zmiany od 13 lutego 2026 r.", 2026

Czy zaświadczenie wystawione na jednego kredytobiorcę wystarczy do przygotowania pozwu?

Zaświadczenie wystawione na jednego kredytobiorcę może obejmować pełną historię wspólnego zobowiązania, ale samo w sobie nie przesądza, kto powinien wystąpić z powództwem ani jak sformułować żądania wobec banku. To dokument źródłowy do obliczeń, a nie gotowa podstawa procesowa - między jednym a drugim jest kilka kroków analizy prawnej.

Co zaświadczenie mówi o oznaczeniu powodów i konstrukcji żądań?

Skład powodów w pozwie, sposób sformułowania żądania głównego i ewentualnego oraz metoda rozliczenia zależą między innymi od treści umowy, statusu poszczególnych kredytobiorców, faktycznego źródła spłat oraz aktualnego orzecznictwa w sprawach kredytów powiązanych z CHF. Zaświadczenie banku dostarcza danych liczbowych, ale nie odpowiada na pytanie, czy w konkretnej sprawie powinni pozywać obaj kredytobiorcy łącznie, czy możliwe jest wystąpienie jednej osoby - to zagadnienie omawiamy szerzej w artykule czy wszyscy kredytobiorcy muszą pozwać bank.

Dlaczego historia spłat to dopiero punkt wyjścia do obliczeń?

Sama historia spłat, bez zestawienia z umową, regulaminem, aneksami i potwierdzeniami przelewów, nie pozwala na rzetelne obliczenie roszczenia. Kredyty CHF bywały aneksowane, zmieniano oprocentowanie, występowały okresy karencji lub przewalutowania - każdy z tych elementów wpływa na wynik obliczeń i musi zostać potwierdzony niezależnym dokumentem, a nie wyłącznie zapisem w systemie bankowym.

Jak sprawdzić kompletność otrzymanej historii spłat?

Kompletność historii spłat sprawdza się przede wszystkim przez porównanie ciągłości okresów rozliczeniowych, zgodności sum częściowych z saldem końcowym oraz obecności wszystkich transz i opłat wymienionych w umowie. Braki w dokumencie warto wychwycić przed przekazaniem go do dalszej analizy, bo poprawienie błędu na wcześniejszym etapie jest tańsze niż korekta obliczeń już po złożeniu pozwu.

Jakie elementy sprawdzić najpierw?

Ciągłość dat - czy między kolejnymi wpisami nie ma luk czasowych, które mogłyby wskazywać na brakujące operacje.
Zgodność sum - czy suma spłat kapitałowych i odsetkowych odpowiada różnicy między kwotą wypłaconą a aktualnym saldem.
Waluty operacji - czy dokument wyraźnie rozdziela kwoty w PLN i CHF, jeśli takie rozliczenie miało miejsce.
Transze wypłaty - czy uwzględniono wszystkie transze, jeśli kredyt był wypłacany w kilku częściach.
Opłaty dodatkowe - czy prowizje, ubezpieczenia i inne koszty zostały wyszczególnione, a nie ukryte w zbiorczej kwocie raty.

Co zrobić, gdy w historii są luki lub niezgodności?

Jeśli po porównaniu z umową i potwierdzeniami przelewów widać luki, warto wystąpić do banku o uzupełnienie konkretnie wskazanego zakresu, a nie ponawiać cały wniosek od nowa. Precyzyjne wskazanie brakującego okresu lub pozycji zwykle skraca czas oczekiwania na odpowiedź banku i ułatwia dalszą pracę prawnika nad rozliczeniem.

Podsumowanie i konsultacja prawna

Dobrze skompletowana historia spłat, uzyskana zgodnie z procedurą banku i zweryfikowana pod kątem kompletności, jest jednym z fundamentów rzetelnie przygotowanego pozwu przeciwko bankowi. Sama procedura złożenia wniosku przez jednego współkredytobiorcę bywa prostsza, niż się wydaje na pierwszy rzut oka, ale ocena, czy uzyskany dokument wystarczy do dalszych kroków, zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Kiedy warto skonsultować dokumenty z radcą prawnym?

Konsultację warto rozważyć zanim wniosek zostanie złożony - pozwala to od razu określić właściwy zakres żądania - a także po otrzymaniu dokumentu, gdy trzeba ocenić jego kompletność i znaczenie dla planowanego powództwa. Jak podkreśla r.pr. Magdalena Król, dobrze przygotowany pozew to w praktyce w połowie efekt starannie skompletowanej dokumentacji jeszcze przed skierowaniem sprawy do sądu.

Co zrobić w następnym kroku?

Kolejnym krokiem jest zwykle zestawienie uzyskanej historii z pełnym katalogiem dokumentów wymaganych do pozwu, opisanym w tekście jak uzyskać zaświadczenie z banku do pozwu frankowego, oraz konsultacja z kancelarią specjalizującą się w sprawach kredytów powiązanych z CHF.

Treść ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Sytuację prawną, treść umowy i dokumenty konkretnych kredytobiorców warto skonsultować z radcą prawnym lub adwokatem przed podjęciem jakichkolwiek działań wobec banku.

Najczęściej zadawane pytania

Czy jeden współkredytobiorca może sam złożyć wniosek o historię spłat?

Co do zasady tak - jeden z kredytobiorców może samodzielnie złożyć wniosek dotyczący umowy, której jest stroną. Zakres wydanego dokumentu oraz ewentualny wymóg podpisu drugiej osoby zależą jednak od treści żądania, umowy i procedury konkretnego banku, dlatego warto to wcześniej zweryfikować.

Czy bank może wymagać podpisu wszystkich kredytobiorców?

Bank może wskazać taki wymóg, zwłaszcza gdy żądanie obejmuje informacje lub dyspozycje odnoszące się także do drugiej osoby. Warto poprosić o podanie podstawy tego wymogu na piśmie i ocenić ją w kontekście treści konkretnej umowy.

Czy ma znaczenie, z czyjego rachunku były płacone raty?

Źródło przelewów może mieć znaczenie dla późniejszego rozliczenia między kredytobiorcami i konstrukcji roszczenia wobec banku. Sam fakt, że raty wychodziły z rachunku jednej osoby, nie zmienia automatycznie statusu pozostałych osób wskazanych jako kredytobiorcy w umowie.

Jakie pozycje powinna zawierać historia spłat kredytu CHF?

Warto żądać zestawienia od dnia uruchomienia kredytu, obejmującego transze, raty kapitałowe i odsetkowe, waluty wpłat, nadpłaty, prowizje, opłaty i zmiany oprocentowania. Dokładny zakres należy dostosować do treści umowy oraz planowanych żądań wobec banku, najlepiej po konsultacji z prawnikiem.

Ile kosztuje wydanie historii spłat?

Nie istnieje jedna stawka obowiązująca wszystkie banki - trzeba sprawdzić aktualną tabelę opłat konkretnej instytucji przed złożeniem wniosku. Historyczne przykłady opisane przez UOKiK w 2020 roku nie powinny być traktowane jako obecny cennik.

Co zrobić, gdy bank odmówi wydania dokumentu?

Należy uzyskać pisemną odmowę, ustalić jej przyczynę i złożyć reklamację zawierającą konkretne żądanie oraz opis dotychczasowej korespondencji. Po wyczerpaniu drogi reklamacyjnej można rozważyć wniosek do Rzecznika Finansowego, zależnie od okoliczności sprawy.

Czy historia spłat uzyskana przez jedną osobę wystarczy do pozwu?

Może być istotnym materiałem do obliczeń, ale sama nie przesądza o składzie powodów, treści żądań ani zasadności powództwa. Przed wniesieniem pozwu trzeba zestawić ją z umową, aneksami, potwierdzeniami płatności oraz sytuacją wszystkich kredytobiorców.

Czy termin 30 dni dotyczy również zwykłego wniosku o zaświadczenie?

Nie - ustawowy termin 30 dni, wyjątkowo wydłużany do 60 dni, dotyczy rozpatrzenia reklamacji, a nie realizacji zwykłego wniosku o dokument. Czas wydania samego zaświadczenia zależy od wewnętrznej procedury banku i warto go ustalić już przy składaniu wniosku.

Źródła i literatura

Przeczytaj również

r. pr. Magdalena Krol

Radca prawny z praktyka w postepowaniach cywilnych i sporach konsumentow z bankami. Opisuje procedure pozwu frankowego krok po kroku - koszty, dokumenty, terminy i przebieg sprawy - bez obiecywania wyniku.